De afloop van Caroline

Ava, Sam is het niet waard. Vergeet hem. X Em.

Vol verontwaardiging las Ava de woorden nog vier keer. Ze kon het maar niet geloven.
 Emma, haar hartsvriendin die altijd haar stinkende best deed om Ava en Sam bij elkaar te krijgen, zei opeens dat ze Sam moest vergeten? 


Met gefronste wenkbrauwen appte ze Emma terug. 
Huh!? Waar slaat dit ineens op? Uitleg!?

Ava had haar ogen strak op het schermpje gericht. Ze was ineens klaarwakker. Haar nieuwsgierigheid werd met de seconde erger… want waarom zei Emma dit? En waarom zo onverwachts? Was er iets gebeurd? 


Het duurde niet lang voor Emma antwoordde.

Ik vertel het je morgen. X

Boos typte Ava terug. Ja uh… denk je dat ik nu kan slapen? Vertel! 
Maar er kwam geen antwoord meer. Ze was niet meer online gekomen na haar laatste berichtje.

Ava legde haar telefoon aan de oplader en kroop opnieuw in bed. Boos vloekte ze. Ze lag nog uren te piekeren, voordat ze eindelijk in een onrustige slaap viel.


 

De volgende morgen klonk de wekker hard in haar oren. Ava kreunde, sloeg met haar vuist de wekker stil en draaide zich om. 
Nog geen twee seconden later toeterde haar moeder onder aan de trap: ‘Ava, je moet naar school!’ 

Ava kreunde opnieuw en wreef de slaap uit haar ogen. Ze rekte zich uit, en het appje van Emma schoot opnieuw door haar hoofd. Een lichte paniek sidderde door haar heen. 
Ze stond op en pakte haar borstel. Met veel kracht haalde ze haar kam door haar haren en maakte een hoge knot op haar hoofd. Ze kleedde zich aan in een witte blouse en lichte jeans en haastte zich naar de badkamer. 
‘Ava, schiet op, je komt te laat!’ riep haar moeder weer.


Van schrik van het gegil van haar moeder, schoot het mascaraborsteltje in Ava’s oog. Ze vloekte. Een geluk dat haar moeder het niet hoorde. 
Ava depte met een doekje langs haar tranende oog en bracht wat eyeliner aan. Ze haastte zich weer naar haar kamer, zwaaide haar donkere rugtas over haar schouder en liep de trap af.


‘Er is binnenkort een sponsorloop, wist je dat?’ begon haar moeder. Ava schoof aan tafel en propte haar belegde boterham naar binnen. 
Ze smakte. ‘Jwa, klopwt. Ik doe ook mwee.’ 
Haar moeder schoof aan tafel met thee. ‘Vandaar dat hardlopen gisteren.’ Ze glimlachte: ‘Ik dacht dat beweging maar niets voor jou was.’


Ava haalde haar schouders op. Zwijgend dronken ze hun thee op.
 Ava strikte haar veters en haar moeder nam afscheid en ging naar werk. Ava volgde haar op de voet en stapte op haar fiets. 
Ze stopte tijdens het fietsen haar oortjes in haar oren, en zette het geluid op maximaal. Ze hoopte hiermee haar gedachten opzij te kunnen zetten, maar Emma’s appje bleef maar door haar hoofd spoken. Ava was ook een beetje boos op haar BFF. Door haar had ze geen fijne nachtrust gehad. Maar ze zou vast wel een goed excuus hebben.


 

Ava parkeerde haar fiets naast de tientallen andere fietsen en deed die op slot. Ze liep met grote passen het gebouw in en zag Emma bij haar kluisje staan.
 ‘Hoi.’ 
Emma knikte even, maar keek Ava niet aan. 
‘Wat is er?’ 
Emma schudde haar hoofd en keek naar haar voeten. Ava voelde wat paniek opkomen. Ze pakte Emma bij haar schouders. ‘Wat heb je opeens?’ 
Emma keek Ava aan. Die schrok van de tranen die in Emma’s ogen stonden. Emma knipperde ze snel weg en gebaarde dat het niet belangrijk was.

Toen Ava op het punt stond om er tegenin te gaan, zag ze waarom Emma zo anders deed. 
Daar, aan het eind van de gang, stond Sam. Hand in hand. Met Sonja. 
Ava’s ogen werden groot. Haar hart bonsde met de seconde harder in haar borst. Haar handen begonnen te zweten, ademen werd opeens veel moeilijker. Bewegen kon ze niet. 


‘Ava? Ava!’ Emma schudde Ava door elkaar. Maar Ava merkte het niet. Ze zag alleen maar Sam en Sonja. Samen. 


‘Ava!’ 
Ava keek Emma in de ogen aan, voelde de tranen die over haar wangen liepen. Huilde ze? Emma’s ogen stonden groot en verschrikt. Maar de aandacht van Ava kreeg ze niet meer te pakken.

Ava rende naar de wc en sloot de deur. Toen barstte ze echt in huilen uit.

 ‘Ava, alsjeblieft, kom er uit.’ 
De stem van Emma klonk smekend. Ze klopte voor de zoveelste keer op de wc-deur. 
Maar Ava wilde haar niet binnenlaten. Ze wilde haar niet zien. Ze wilde niemand meer zien. 


‘Ava, ik klim over de rand hoor!’ 
Ava hoorde haar niet. Haar tranen kwamen in overvloed en ze deed niet de moeite om ze weg te vegen. Het enige wat ze zag, waren Sam en Sonja, hand in hand. Hoe ze naar elkaar lachten, als een echt stelletje.
 En toen stond Emma naast haar, haar kleren verschoven doordat ze over de rand geklommen was. Ze sloeg haar armen stevig om Ava heen. 
‘… het spijt me zo…’ 
Ava’s schouders stopten met schokken toen Emma’s woorden tot haar doordrongen. Ze duwde Emma van zich af. 
'Wat bedoel je?’ 

Emma keek opnieuw naar de grond. Haar gezicht was vertrokken van spijt. Ongemakkelijk krabde Emma op de rug van haar hand, wat ze altijd deed als ze nerveus was. 
Dat voorspelde meestal niet veel goeds. Ava was op haar hoede. 
‘Weet je nog… bij de IJscobar? Toen…’ Emma keek even onder haar wimpers door, ‘… ik met Jurre praatte?’ 
Ava knikte en wreef de tranen weg van haar wangen. 
‘Nou… we kregen ruzie.’


Emma durfde Ava nog steeds niet aan te kijken. Ze zuchtte even. 
‘We begonnen ineens over Sonja en Dewi te praten en…’ Emma schudde haar hoofd, 'we hadden een meningsverschil.’


Ava luisterde aandachtig. Emma tilde haar kin even op, zodat ze elkaar even aankeken. 
‘Hij vond ze heel aardig, en bekende zelfs een oogje op Dewi te hebben. Dus ik waarschuwde hem en vertelde hem hoe Sonja en Dewi echt waren.’ Emma snoof. ‘Dat was blijkbaar een gevoelige snaar voor hem, want hij begon ze ineens te verdedigen. Hij zei dat ze de leukste meisjes van de klas waren, en dat soort dingen. En dat niet alleen hij, maar ook Sam dat vond.’ 


Bam. Recht in het hart. Tranen welden weer in Ava’s ogen op.

'Dus toen vroeg ik wat Sam van jou vond.’ Emma merkte niet dat Ava ineen kromp, want ze had haar ogen weer neergeslagen. ‘En Jurre zei…’ 
Het was even stil. Ava hoorde Emma slikken. 
‘... dat Sam niet op roodharigen viel.’ 


Ava hoorde het niet. Ava wilde het niet horen. Ze kneep in haar arm, hoopte dat ze sliep. Het gevoel dat ze besefte dat dit geen nachtmerrie was, was afschuwelijk.


‘Dus ik werd boos. Ik vond het zelfs racistisch. Dus ik zei dat hij en Sam konden stikken, met jouw vriendelijke groeten erbij…’ 
Emma verborg haar gezicht in haar handen. ‘Het spijt me zo' 


Ava wist eerst niet wat ze doen moest. Tientallen gevoelens overspoelden haar. Boos, verdrietig, verward, gebroken, en nog veel meer.
 Maar Ava zag dat Emma spijt had. En ze wist dat als Emma boos was, ze niet meer nadacht over wat ze zei. Het had geen zin om boos op Emma te worden, het was nu toch al gebeurd. 
Ava flapte het eruit: ‘Sam heeft me gekust.’ 
Emma keek Ava vol verbazing en ongeloof aan. 
‘Wát zeg je?’ 


‘Hij heeft me gekust.’ Ava voelde even aan haar voorhoofd, alsof ze zo kon merken of het geen droom was geweest. Maar ze wist zeker dat het echt gebeurd was. Die kus zal ze nooit vergeten. 


‘Maar… wat… hoe…?’


‘Gisterenavond, in het park.’ Ava veegde opnieuw haar tranen weg. ‘Ik dacht dat hij het meende.’ 


‘Waarom zoende hij jou, als hij niet op roodharigen valt!?’ Emma keek stomverbaasd.
 Ava zuchtte: 'Ik weet het niet.’ 
Het gekraak van een deur legde hen het zwijgen op. Toen Emma keek wie er was binnengekomen, zag ze niemand. 
‘Iemand heeft ons afgeluisterd.’ Emma keek Ava paniekerig aan. ‘Wat nou als het Sonja was… of Dewi!?’ 


‘Ook dat nog!’ Ava balde haar vuisten. Toen ze wat gekalmeerd waren, besloten ze de les in te gaan. Ze waren al drie kwartier weggeweest. 
Net toen Ava de hal inliep, botste ze tegen iemand op. 
‘Sorry, ik…’

Ava schrok toen ze zag wie het was. Tranen welden opnieuw in haar ogen op. 
Sam keek Ava aan. ‘Sorry! Heb ik je pijn gedaan?’ Hij pakte haar handen. 
Ava werd bijna gehypnotiseerd door zijn prachtige donkere ogen. Ze kon geen woord uitbrengen. Emma stond achter haar, met open mond naar het tweetal te kijken. 


‘Luister, ik heb alles helemaal verkeerd begrepen.’ Sam keek Ava vol spijt aan. ‘Jurre heeft jullie gesprek afgeluisterd, want hij snapte het ook niet meer. Nadat ik hem geappt had dat ik met je gezoend had, vertelde hij over het gesprek in de ijscobar. Hij zei dat jij zei dat ik kon stikken, of iets in die richting… Ik begreep het niet.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Dus hij wilde duidelijkheid, en luisterde jullie gesprek af. En toen begreep hij het. Hij is direct naar me toegegaan en heeft het me uitgelegd.’ 
Emma schudde haar hoofd. ‘Waarom zoende je haar, als je niet op roodharigen valt?’


Het maakte Ava intussen al niks meer uit. Zijn ogen, zijn aanrakingen, laat dit voor eeuwig duren…


‘Ik heb nooit gezegd dat ik niet op roodharigen val. Ik vind ze juist zeer aantrekkelijk.’ Hij keek even verlegen. 
Zowel Emma als Ava konden geen woord uitbrengen. 
Sam vervolgde: ‘Dat ik samen met Sonja liep vanmorgen, was puur om de verwarring. En omdat ik toen dacht dat Ava me niet zag zitten, gaf ik Sonja een kans…’


Een flits van schaamte schoot over zijn gezicht. Ava wilde zijn gezicht aanraken, zijn lippen weer op de hare voelen. 
‘Het spijt me. Echt waar. Ik ben verliefd op je.’ 
Ava had genoeg gehoord. Zonder enige twijfel bracht ze haar mond naar de zijne. 
Het was de lekkerste kus die ze ooit had gehad.



Inloggen

of log in via: