De afloop van Esmay

‘Denk je echt dat Mark dit gedaan heeft?’ Dean keek Mila ongelovig aan.
Hij en Mila waren aan het wachten op de uitslag van de dokter, die de zweren onderzocht had.
Mila knikte. ‘Ik zag hem achter Van Dijk staan lachen. En wie anders weet jouw Facebook wachtwoord? Ik weet bijna zeker dat het Mark was.’
Dean wilde net zijn mond openen om iets terug te zeggen, toen de dokter de wachtkamer binnenkwam. Hij wenkte ze om mee te komen. Mila en Dean liepen achter hem aan.
‘Ik heb een overeenkomst gevonden’, zei de dokter toen ze in zijn behandelkamer waren gekomen. ‘De zweren zijn afkomstig van rode bosmieren, die kleine bijt afdrukken hebben achtergelaten op jullie lichaam.’ Hij typte iets in op zijn computer. Er rolde een bonnetje uit een gleufje ernaast. ‘Jullie moeten de komende week iedere avond zalf aanbrengen op de plekken waar jullie gebeten zijn. Beneden bij de apotheek kunnen jullie de zalf ophalen, het staat al klaar.’

Toen ze de zalf gehaald hadden en buiten op de taxi stonden te wachten die ze terug naar de rest van de groep zou brengen, ging Mila’s telefoon af. De o zo bekende beltoon van  Love me Harder echode over het lege plein. De display liet zien dat het Nicky was die haar belde.
‘Met Mila,’
Doodse stilte aan de andere kant van de lijn.
‘Hallo?’ Mila beet op haar lip.
Weer geen antwoord.
‘Jemig, Nicky, antwoord eens. Ik ga ophangen hoor’.
Alsnog geen antwoord. Als dit een grapje van Nicky was, was het wel het flauwste grapje ooit.
Mila zuchtte. Haar vinger drukte op het rode knopje waar ‘ophangen’ boven stond. Ze gaapte en liet haar hoofd op Deans schouder rusten. Hij sloeg een arm om haar zij heen. Boven ze klonk gerommel. Het zou niet lang duren voordat het zou gaan omweren, zoals al voorspeld was op het weerbericht. Niet dat het haar veel uitmaakte, nu ze zo dicht bij Dean was.

'Weet je, er is alsnog één dingetje dat ik niet begrijp’, zei Dean na een tijdje. ‘Mark weet mijn wachtwoord dan wel, maar ik denk niet dat hij die van jou ook weet.’
‘Je hebt gelijk.’ Mila ging rechtop staan. Er was maar één iemand die haar wachtwoord wist. Iemand die ze vertrouwde. Iemand van wie ze dacht dat ze nooit zo laag zou zakken. ‘Maar Nicky weet mijn wachtwoord wel.’
‘Zou ze...’ Dean maakte zijn zin niet af.
‘Ik weet het niet.’ Mila keek naar de grond. Deze week begon steeds gekker te worden. Zou Nicky er echt iets mee te maken hebben? Ze was haar beste vriendin, die zou zo iets toch niet doen? Meer tijd om erover na te denken hadden ze niet, want in de verte kwam de taxi al aangereden. Mila pakte Deans hand vast, voordat ze samen op de achterbank gingen zitten.

Eenmaal aangekomen bij het hostal was Nicky nergens meer te bekennen. Volgens een van de jongens uit haar groep hoorde ze dat ze met wat vriendinnen bij het meer in de buurt van hun verblijfplaats was gaan zwemmen. Mila wist dat ze het eigenlijk niet zou moeten doen, maar ze moest weten of het Nicky geweest was die het berichtje gefaket had.

Ze sloop over de gang, de slaapkamer in en deed de deur behendig op slot. Er was niemand anders in de lange zaal: dit was haar kans! Nicky kennende zou ze haar iPhone 5 niet meenemen, bang om hem in het water te laten vallen, net als twee jaar geleden toen ze samen met Mila naar het strand in Zandvoort gegaan was.
Voorzichtig trok ze het witte kussentje van Nicky’s bed af en haalde haar telefoon uit haar ‘geheime’ verstopplekje. De code wist Mila maar al te goed: 0211, oftewel 2-11 (2 november), Nicky’s geboortedatum. Met haar wijsvinger drukte ze op het icoontje van internet. Langzaam typte Mila de link van Facebook in, bang om aan te treffen wat zij en Dean al vermoed hadden.

Ineens klonk er geklop op de deur. Van schrik liet Mila de telefoon uit haar handen vallen. Shit, het schermpje sprong op zwart!
‘Hallo?’ klonk er vanaf de andere kant van de deur. ‘Kan je alsjeblieft open doen?’
Mila herkende de stem van Katy, een ander meisje uit haar groep. Snel verstopte ze de telefoon onder haar dekbed en haalde de deur van het slot af.
‘Waarom was de deur op slot?’ Katy’s blauwe ogen keken haar nieuwsgierig aan. ‘Was je weer met Dean aan het rotzooien?’
Mila ging met haar handen in haar zij staan. ‘Bemoei je met je eigen zaken.’
Katy rolde met haar ogen. ‘Never mind.’ Ze pakte een pastelblauw tasje van onder haar \bed. ‘Zeg tegen je schatje maar dat hij weer binnen mag komen.’ Ze trok de deur met een zwaai achter zich dicht.
Mila kreunde. Hoe moest ze zich hier nou uit redden? Als Nicky dadelijk weer terug zou komen, zou ze zeker weten merken dat haar telefoon weg was. Krampachtig drukte ze een tijdje de aan-/uitknop een tijdje in. Een vleug van opluchting ging door haar heen. Nicky’s telefoon deed het weer! Deze keer moest ze echt wat voorzichtiger zijn: de volgende keer zou ze wel doodleuk binnen kunnen komen wandelen.

Net toen Mila de internetpagina weer aan wou klikken, kwam er een appje binnen. Van Mark!
Mark♥: Bedankt voor je hulp J Zou volgende week zaterdag je uit komen?
Wát? Mila begreep er niets meer van. Waren Nicky en Mark aan het daten?
Snel las ze de geschiedenis terug. Haar ogen werden groot van schrik toen ze zag wat Mark aan Nicky gevraagd had.
Mark♥: Nicky, zou je me in ruil voor een date kunnen helpen?
Nicky: Oké :-)
Mark♥: Kom morgenavond om half 12 naar buiten, dan zal ik je vertellen waar ik je hulp voor nodig heb <3
Die sukkel had haar beste vriendin gebruikt! Met trillende vingers toetste ze op haar eigen telefoon het nummer van Dean in.
‘Met Dean.’
‘Dean, met Mila, kom zo snel mogelijk naar de meisjesslaapzaal. Ik moet je iets laten zien.’ Meteen daarna hing ze op. Vanuit haar ooghoek zag ze iemand binnen komen. Was Dean zo snel binnen gekomen? Toen ze zag wie er echt in de slaapzaal stond, trok ze wit weg. Ze keek recht in de ogen van Nicky.
‘Mila?’ Nicky keek haar geschrokken aan. ‘W-wat doe je op mijn telefoon?’
Nicky’s ogen vulden zich met tranen. ‘Mila, het is niet wat je denkt.’
‘O nee?’ Mila kwam overeind. ‘Wat is het dan wel?’
Zenuwachtig trok Nicky aan een velletje aan haar vinger. ‘Hij had echt g-gezegd dat het geen kwaad k-kon en dat hij er niets mee z-zou doen.’ Er rolde een traan over Nicky’s gezicht. ‘En ik vond hem z-zo leuk.’
‘Had het dan gewoon eerlijk gezegd.’ Mila zuchtte.
‘S-sorry.’ Stotterde Nicky, terwijl ze strak naar de grond keek.
‘Nicky, je bent nu al jaren lang mijn beste vriendin.’ zei Mila. ‘Je hebt mij in die jaren veel advies gegeven, maar laat mij jou nu eens advies geven.’ Ze stopte even. ‘Hij is je echt niet waard. Geloof me.’
Nicky knikte langzaam. ‘Oké’, mompelde ze zachtjes. ‘Kan je het me alsjeblieft vergeven?’
Mila tuitte haar lippen. ‘Als je me één ding beloofd.’
Nicky knikte.
‘Vriendschap gaat voor jongens.’ Mila hief haar hand op en Nicky sloeg die van haar ertegenaan.
‘Op onze vriendschap.’

Op dat moment kwamen Dean en Mark de slaapzaal ingelopen. Mark keek strak naar de grond, terwijl Dean hem boos aankeek.
'Heb je...?’ Vroeg Mark een Nicky.
Nicky antwoordde niet, maar keek vanuit haar ooghoek naar Mila. Die knikte haar toe.
‘Weet je, ik heb me bedacht.’ Begon Nicky. ‘Ik heb al iemand gevonden die belangrijker is dan jij bent en waarvan ik zeker weet dat ik haar kan vertrouwen.’
Met grote ogen keek Mark Nicky aan. ‘Maar...’
Zonder hem nog een blik waardig te keuren, liep Nicky de kamer uit. Mila kon een grijns niet onderdrukken. Hand in hand met Dean verliet ook zij de slaapzaal. Ze had nooit gedacht dat deze werkweek zo zou eindigen en ze wist zeker dat Dean hetzelfde dacht.

Inloggen

of log in via: