De afloop van Eva

Ivy keek Puck met grote ogen aan. 'Wat is er dan?', vroeg ze. 'Je weet toch nog dat Priscilla en Maartje vanochtend laat waren toen we gingen skiën?' Ivy knikte. Ze kreeg het opeens nog kouder. 'Dat komt omdat…' Puck zocht naar de juiste woorden om het haar te zeggen. '…omdat Priscilla er achter is gekomen dat ze zwanger is van Max. Tenminste, dat denkt ze. Ze heeft het Max laten weten en hij zei dat hij er voor haar is en dat ze er samen wel uit zouden komen.' Ivy kreeg tranen in haar ogen. Dit kon niet waar zijn. 'H-hoe weet je dit?', vroeg ze met bevende stem. 'Van Maartje.' Ivy schudde haar hoofd. 'We kunnen niet alles blindelings geloven wat zij zegt, Puck. Snap dat dan!' Puck zuchtte. 'Ik weet dat je wilt dat het niet waar is, maar...' Ivy onderbrak haar. 'Het ís niet waar!', riep ze wanhopig uit. Puck liep naar haar toe en omhelsde haar. '...Maar dat domme blondje kan echt niet zo’n verhaal niet verzinnen, Ive. Sorry, maar dat is niet realistisch.' Ivy schudde weer met haar hoofd en liep achter Max, Priscilla en Maartje aan. 'Wat ga je doen?', vroeg Puck. Ze liep achter Ivy aan. 'Wat ik ga doen? Achter de waarheid komen, natuurlijk!' -'Ivy, doe dat nou niet…' Ivy draaide zich om naar Puck. 'En waarom dan wel niet? Ik heb het recht om het te weten. Ik geloof gewoon niet wat die blonde bitch allemaal zegt.' Puck trok haar wenkbrauwen op. Zulke dingen zei ze nooit. 'Maartje?' 'Nee, Barbie.' Puck fronste. 'Ja, natuurlijk Maartje, slimmerd. En ik ga het Max persoonlijk vragen...'

Na een tijdje gelopen te hebben, vond Ivy Max aan een picknicktafel met Andy. 'Max', zei ze serieus. 'Hey Ivy, hey Puck.' Ivy bleef hem strak aankijken. 'Ik wil je graag spreken. Onder vier ogen.' Andy en Puck knikten en liepen samen weg. 'Wat is er, lieverd?', vroeg Max. Dat beviel Ivy niet. 'Wat er is? Er gaan roddels over jou en Priscilla rond en jij weet het niet? Oh mijn god.' Max haalde zijn schouders op. 'Oh dat. Hoe kan zo’n mens nou zoiets verzinnen? Wacht... Jij gelooft dit toch niet hè?' Ivy keek naar beneden. 'Ik weet niet wat ik moet geloven. Vertel me gewoon de waarheid en ik beloof dat ik zal proberen om niet boos te worden.' Max werd boos. 'Ongelooflijk! Ik dacht nog zo dat je een slimme meid was.' -'Pardon?', riep Ivy uit. Zo kende ze Max niet. 'Ivy, luister', zei hij. Max pakte haar handen, maar zij duwde de zijne eraf. 'Die roddels zijn pure bullshit, echt waar. Die Priscilla wilt gewoon aandacht. Je kent haar toch?' Ook al klonk het erg overtuigend, ergens geloofde ze het niet helemaal. 'Dat klinkt wel logisch…', begon Ivy. 'Maar?', vroeg Max zenuwachtig. 'Maar ik heb toch het idee dat het niet waar is. Het spijt me, Max.' Ivy draaide haar om en liep weg. Ze hoorde hem nog een keer 'ongelofelijk!' zeggen, toen Priscilla opeens op haar af kwam. 'Wat deed je daar net?' Ze wees naar Max. 'Wat denk je?', antwoordde Ivy. 'Vragen hoe het zit, natuurlijk.' Priscilla keek angstig om zich heen. 'Ivy, luister', fluisterde ze. 'Ik heb aan Maartje gevraagd om die roddel te verspreiden…' Ivy’s mond viel open. 'Dat meen je niet!' Priscilla knikte. Wel dus. 'Dan had Max toch gelijk! Had ik hem maar ge-' Priscilla onderbrak haar. 'Dit heb ik niet gedaan om aandacht te krijgen, als je dat soms denkt.' Ivy geloofde haar niet. 'Oja, waarom dan niet? Daar houd je toch zo van?' Priscilla zuchtte. 'Geloof het of niet, maar ik heb het om je eigen bestwil gedaan.' Ivy fronste. 'Hoe bedoel je?', vroeg ze. 'Ik heb het niet zomaar met Max uitgemaakt, Ivy. Hij is een klootzak en iedereen mag het weten. En ja, er is een dag geweest dat ik dacht dat ik zwanger was van hem. Ik was bang. Toen ik het aan hem vertelde, werd hij verschrikkelijk boos. Toen ik later erachter kwam dat ik niet zwanger was, realiseerde ik me dat het zo niet door kon gaan en maakte het gelijk met hem uit. Hij werd toen weer boos.' Ivy’s hoofd sloeg op hol. 'Hoe weet ik dat het waar is?' 'Hij… heeft me pijn gedaan', zei Priscilla en ze tilde haar trui omhoog waaronder een enorme blauwe plek verborgen was. Ivy schrok. Het moest dus wel waar zijn! 'Maar waarom bleef je dan nog bij hem slijmen?', vroeg ze ongelovig. 'Ik had spijt dat ik het met hem had uitgemaakt', antwoordde Priscilla. 'Ik voelde me alleen. Ik wilde hem terug… maar ik wist dat ik goed had gedaan door het uit te maken.' Het was even stil. Toen vroeg Ivy zich weer iets af. 'Waarom wil je mij dit eigenlijk vertellen? Wens je mij niet het allerslechtste toe? Want die indruk geef je me altijd.' Priscilla keek Ivy verbaasd en verdrietig aan. 'Het spijt me', zei ze. Ze kreeg tranen in haar ogen. Ivy bleef haar strak aankijken. Ze mocht nu geen medelijden met Priscilla krijgen. 'Om-om-omdat…', mompelde Priscilla. 'Ja, wat?!' Ivy hield het niet meer langer. Ze moest het weten. 'Omdat ik om je geef. Ik ben verliefd op je', zei Priscilla toen zacht. 'Wat???!!' Ivy moest lachen van verbazing. Priscilla, die om haar gaf. Nee, dat was niet logisch. 'Ja, lach maar. Ik ben gewoon niet goed in het uiten van mijn gevoelens', zei ze. 'Nee, dat heb ik gemerkt! Ik heb altijd gedacht dat je me haatte!' Priscilla keek teleurgesteld naar beneden. 'Maar ik vind het niet erg', zei Ivy toen. 'Ik wil best gewoon vriendinnen zijn.' Priscilla keek verbaasd. 'Echt? Ook al val ik op meiden?' Ivy lachte. 'Ja natuurlijk!' Ze zag dat Priscilla zich geen houding kon geven. 'Kom hier.' Ivy hield haar armen open en omhelsde Priscilla. 'Dit meen je niet!', hoorden ze iemand opeens zeggen. Ivy draaide zich om. Het was Puck. Ivy en Priscilla begonnen te lachen. Ze hadden haar een hoop om uit te leggen…
 

Inloggen

of log in via: