De afloop van Sanne

Stomverbaasd las ze de woorden.

Sam is niet te vertrouwen. Anoniem.

Ava kon het niet bevatten. Wie heeft dit gestuurd? Ze zag een onbekend nummer staan. Ze stuurde wat terug: Wie ben jij? En waarom stuur je dit?

Het duurde even voordat er antwoord kwam, maar ze hoorde alweer 'pling!' Daar kom je vanzelf wel achter.

Ze snapte er niks van. Ze kreeg een raar gevoel in haar maag. Wat nou als het waar is dat hij niet te vertrouwen is? Nee! Ze wilde het niet geloven. Het waren vast Sonja en Dewi die jaloers waren. En daar bleef ze bij met haar gedachten.

 

Op weg naar school kreeg Ava kriebels in haar buik. Ze ging Sam weer zien! Ze liep met een big smile de klas in. Sam zat al achterin naast Jurre druk te kletsen. Ze zwaaide naar hem, maar hij groette haar alleen met een knikje. Ze voelde zich gekwetst. Eerst zoent hij haar en daarna doet hij zo bot tegen haar.

Na de les liep ze naar hem toe. 'Waarom doe je zo?' Ava keek Sam boos aan.

'Waar heb je het over?'

'Je snapt heus wel wat ik bedoel', zei Ava nog bozer. 'Eerst zoen je me en dan doe je alsof er niks aan de hand is.'

'Maar we kunnen toch een beetje afstand nemen? Ik bedoel... als ik je het gevoel heb gegeven dat we wat hebben, spijt het me voor je, maar ik ben niet echt toe aan een vaste relatie.'

De woorden kwamen zo hard bij Ava aan, ze voelde zich gebruikt. Toch bleef Ava kalm. 'Prima, als jij zo met meisjes omgaat. Maar ik hoef je nooit meer te spreken en ik laat me niet nog eens door jou gebruiken.'

Ze schrok een beetje van haar reactie maar dat liet ze niet merken. Ava draaide zich om en rende weg. Gelukkig was de school al uit en kon ze naar huis. Ze wilde net haar fiets pakken toen ze haar naam hoorde roepen. 'Ava wacht!'

Ava keek achterom en zag Emma naar haar toe rennen. 'Ik hoorde wat er gebeurd was. Wow, ik had echt nooit van jou verwacht! Sam stond letterlijk met open mond te kijken. Hij was nogal geschrokken.

Ava had moeite om een glimlach te onderdrukken. Dat was precies te bedoeling. Tenminste... misschien was ze toch iets te bot geweest. Maar ja, ze kon het niet meer terugdraaien.

 

Eenmaal thuis barstte Ava in huilen uit. Ze besloot om haar liefdesverdriet te stoppen en ging wat tijdschriften lezen. Ze zag de GIRLZ op haar bed liggen en begon te lezen. Er stond een kopje in met de tekst: Wat te doen bij liefdesverdriet? Ze startte met lezen. Er stond dat je voordelen moest noemen van dat het uit is. Ava begon na te denken. Er was helemaal niks. Ze vond alles leuk van hem. Totdat ze aan de sponsorloop dacht. Nu hoefde ze natuurlijk niet meer mee te doen. Gelijk was ze een stuk blijer. Maar wacht... als ze niet meer mee deed, dan wist Sam natuurlijk dat ze alleen maar meedeed voor hem en dat was nog al gênant.

Ze zou nog steeds meedoen. Ineens bracht het Ava op een idee. Ze zou het opnemen tegen hem. Ze zou proberen om beter te zijn dan hij. Ze zou proberen als eerste de finishlijn te halen! Het zou haar misschien niet lukken, maar proberen kon altijd. Maar ze moest dan nu wel gaan lopen. Ze zou keihard gaan oefenen.

 

Ava liep naar het park. Het was best rustig in het park. Af en toe wandelde er een oud stel langs. Ze kwam lekker op gang en ergens had ze een gevoel dat het haar nog best wel eens zou gaan lukken. Ineens hoorde ze iemand haar naam roepen. Het klonk als een jongensstem. O nee toch... het zou toch niet... ja toch wel. Het was Sam die haar riep. Ze begon harder te rennen en net te doen alsof ze hem niet hoorde.

'Ava!' Sam haalde haar in. Shit, hij was toch sneller, ze moest nog meer gaan oefenen.

'Hey Ava ik... ehhm... ik moet je wat vertellen.'

'Sorry ik ben bezig.' Ava had totaal geen zin in zijn excuus.

'Maar Ava...' 'Heb je me niet gehoord of zo?'

En ze rende weg.

 

Op school besloot ze zich in te schrijven. Naam, handtekening, zo klaar. Emma kwam naast haar staan. 'Doe je toch mee?' vroeg ze.

'Tuurlijk, waarom niet?'

'Nou ik dacht... vanwege Sam...'

'Ik laat me niet tegenhouden door Sam hoor. En trouwens je zult het nooit geloven maar ik begin het zelfs een beetje leuk te vinden. Je maakt je hoofd leeg en het is nog sportief ook!'

'Haha dat had ik nou nooit gedacht van jou. Weet je wat, laten we vanmiddag gaan shoppen. Misschien komen we wel een leuke sportoutfit voor je tegen.'

 

s 'Avonds, toen Ava in bed lag, ging haar telefoon ineens af. Ze had een app gekregen. Toen ze op haar mobiel keek, zag ze dat het van de onbekende persoon was die haar eerder iets had gestuurd. Toen Ava het berichtje opende, kreeg ze bijna een hartaanval. Er staat namelijk een foto van Sam in... zoenend met Emma op een feestje!

Onder de foto stond een tekst met: Heb ik gelijk, of heb ik gelijk?

De tranen stromen over haar wangen. Er schoten gelijk allemaal vragen door haar hoofd. Wanneer was de foto gemaakt? Wie had de foto gemaakt? Waarom was-ie gemaakt? Maar het allerbelangrijkste: hoe kon Emma dit doen? En waarom had ze niks verteld?

Ava voelde zich bedrogen. Haar beste vriendin nog wel. Woedend pakte ze haar mobiel en toetste het nummer van Emma in.

'Heeyy', klonk het aan de andere kant.

Maar Ava negeerde haar. 'Ik weet alles. Jij en Sam? Hoe kon je? En waarom heb je niks gezegd?'

Even is het stil aan de andere kant. Een heel pijnlijke stilte. Ineens zei Emma heel zachtjes: 'Het spijt me.'

Het spijt me? Is dat het enige wat ze kan zeggen. 'Ava, het spijt me, ik kan het uitleggen. Het is echt niet wat je denkt dat het is.'

'Ik heb geen zin in jouw uitleg!' Boos hing Ava op.

 

Het was zover... De dag van de sponsorloop. Ava had er totaal geen zin in. Haar hele klas kwam kijken en dus ook Emma. De hele week had ze haar genegeerd. Emma had heel vaak geprobeerd met haar te praten, maar Ava wilde er niet naar luisteren.

Ook Sam had gehoord wat er gebeurd was. Maar Ava negeerde hem net zo goed. De sponsorloop zou worden afgesloten met een prijsuitreiking en een knallend feest. Pfft, ze zou na de prijsuitreiking meteen weggaan.

Ava stond te wachten. Ze deed al wat rek en strek oefeningen. Over 10 minuten moesten ze beginnen. Sam stond verderop. Hij zag er best lekker uit. Hij had een wit shirt en een grijze joggingbroek aan. Wat was hij toch knap!

Ho stop! Zo mocht ze helemaal niet over hem denken. Hij had haar pijn gedaan en ze zou hem terugpakken door de sponsorloop te winnen. Ze had de hele week goed geoefend en ze was er helemaal klaar voor. Opeens stond Emma voor haar neus.

'Ava, ik wil je heel veel succes wensen! Je gaat het halen!'

Ava keek verbaasd op. 'Dank', mompelde ze een beetje geïrriteerd. 'O ja, en voordat je begint, moet ik je nog wat vertellen.'

Maar voordat Emma een woord kon zeggen, hoorde ze al dat de hardlopers klaar moesten gaan staan. Ze moesten drie rondjes rennen. 'Alle spelers klaar? AF!'

De eerste twee rondjes gingen super. Ava rende aan kop. Ze hoorde de mensen juichen. Ava voelde zich zo blij. Totdat Sam ineens naast haar kwam rennen. 'Heey Ava, je doet het echt supergoed!' zei hij vrolijk.

Hij doet gewoon alsof er niks aan de hand is! dacht Ava. Ze begon sneller te rennen.

'Ava, kom op ik probeer je al de hele week iets te vertellen maar als je steeds boos wegloopt kan ik er weinig aan doen.'

'Nou misschien had je niet met mijn beste vriendin moeten gaan zoenen!' schreeuwde Ava. Maar doordat ze zo woedend was, had ze geen rekening gehouden met de sponsorloop. Haar voet slaat dubbel en ze valt voorover. Haar hele handen liggen open. O nee! Ze was er bijna! Nog vijftien meter en de finish was er. Haar hele handen lagen open.

Sam stopte en ging gehurkt naast haar zitten. 'Ava! Gaat het? Kom laat me je helpen.' Sam tilde Ava overeind. 'Zal ik je naar de kant brengen?' vroeg hij lief.

'Nee, hoeft niet. Ik ga door. Maar wel bedankt.'

'Weet je het zeker?' vroeg Sam bezorgd. 'Heel zeker.' Ava begon weer te rennen. Alleen doordat Ava was gevallen en Sam ook was gestopt, had Sonja de finishlijn gehaald en was Ava tweede en Sam derde geworden. Eigenlijk zou Sam tweede moeten zijn, omdat Ava een beetje last had van haar voet. Maar Sam had Ava voor laten gaan. Ava snapte niet waarom.

 

De jury moest nog even overleggen wie er had gewonnen, dus er was een korte pauze. Emma kwam naar Ava toe. 'OMG, Ava, wat stoer dat je doorrende! Ik heb alles gezien. Zo jammer dat die trut van een Sonja heeft gewonnen.'

Ava knikt maar zei verder niets. 'Ik weet dat je nog steeds boos op me bent, maar ik moet het je uitleggen. Die foto met de appjes die je hebt gekregen, heeft Jurre gestuurd.'

'Jurre? Hoezo? Hij is Sams beste vriend?'

'Ja, dat dacht ik dus ook. Ik was drie weken geleden op een feestje van een nicht van mij. Sam en Jurre waren daar toevallig ook. Ik was aan het dansen met Sam, gewoon omdat we elkaar kennen. Toen kwam er een slow nummer en voordat ik wist waren we aan het zoenen. Toen we stopten, schrokken we allebei heel erg. Ik wist dat jij Sam leuk vond en had zo erge spijt. Ik voelde helemaal niks voor Sam. Hij trouwens ook niet voor mij. Hij had dus ook spijt en we hadden gezworen het er nooit meer over te hebben en het aan niemand door te vertellen. Vandaar dat je het dus niet wist. Maar wat we niet wisten, is dat Jurre een foto van ons had gemaakt. Hij chanteerde me ermee. Hij was jaloers, omdat hij mij leuk vindt. Hij zei dat hij de foto zou verwijderen als ik een keer met hem naar de bios zou gaan. Ik zei oké, maar ik stelde het steeds uit in de hoop dat hij het zou vergeten. Maar dat was dus niet zo. Bij de ijsco begon hij er weer over. Vandaar dat ik boos werd. Ik dacht dat hij het toch niet zou durven om de foto te sturen, maar dat heeft hij dus wel gedaan. Sam en Jurre hebben nu ook ruzie.'

Ava luisterde vol verbazing.

'Lieve Ava, het spijt me heel erg. Vergeef je me?'

'Natuurlijk vergeef ik het je!' Ava omhelsde haar vriendin.

Ineens begon de jury te praten. 'Het is natuurlijk zo, wie als eerste de finish haalt, heeft gewonnen. Maar in dit geval niet. Deze sponsorloop is voor een goed doel. En daarom is winnaar iemand met moed. Iemand die met veel pijn toch doorzette om de finish te halen.'

'OMG Ava! Ze hebben het over jou!' Emma kijkt haar enthousiast aan.

'Daarom is de echte winnaar... Ava!!!' riep de jury. Ava kon het niet geloven, met tranen in haar ogen liep ze het podium op en nam de trofee aan. Ze zag Sonja en Dewi jaloers kijken. En er borrelde een gemeen lachje naar boven. Ze liep het podium af en omhelsde Emma. Het feest kon beginnen.

Opeens stopte de muziek en stond Sam op het podium. Ava schrok. Wat deed hij nou weer?

'Lieve Ava', zei hij door de microfoon. Haar hart ging tekeer. 'Het spijt me dat ik je zo behandeld heb. Ik zei dat ik nog niet niet toe was aan een vaste relatie. Althans, dat dacht ik. Nu weet ik beter, ik kan niet zonder je. Jij bent het eerste meisje op ik heel erg verliefd ben. Ik wist niet goed hoe ik er mee om moest gaan, vandaar dat ik het zei. Ava, wil je verkering met me?'

Ava kan het niet geloven en vol enthousiasme riep ze: 'JA!'

Ze rende het podium op en sprong Sam in de armen. 'Je was zo stoer', fluisterde Sam in haar oor. Ava drukte haar lippen op de zijne. Het feest was alweer begonnen, maar het kon haar niks schelen. Voor Ava mocht het eeuwig duren. En voor Sam ook!

Inloggen

of log in via: