Buitengesloten

Buitengesloten

28-11-2015 - Het gaat de laatste tijd helemaal niet goed met mij. Ik heb het gevoel dat mijn vrienden me buitensluiten en dat er niemand op de wereld is die nog van mij houdt. Zelfs mijn ouders niet want met hen heb ik alleen maar ruzie. Soms wil ik daardoor zelfs niet meer leven. Anoniempje


Als je vaak ruzie met je ouders hebt, betekent dat helemaal niet dat ze niet van je houden. Integendeel: als het ze helemaal niets kon schelen hoe het met jou ging, zou je nergens gedoe over hebben. Natuurlijk houden ze van je. 
Dat geldt ook voor je vrienden en vriendinnen. Maar soms vergeten we om dat te laten merken. En dan kun je het gevoel krijgen dat er niemand is die om je geeft. In plaats van te vragen om hulp, sluit je je dan nog verder af van de mensen om je heen waardoor je je nóg eenzamer voelt. De mensen om je heen denken dan weer dat je liever met rust gelaten wilt worden en zo wordt de situatie alleen maar erger. En dat is precies wat er niet moet gebeuren. Als je niet lekker in je vel zit, praat daar dan over met de mensen om je heen. Ze zullen maar al te graag bereid zijn om je te helpen. Ga dus naar je ouders, je vrienden, een familielid of iemand op school die je vertrouwt en vertel hem of haar hoe je je voelt. Je zult zien dat er wel degelijk mensen zijn die om je geven. 

Lees ook: GIRLZ Talk - Eenzaam door ziekte

 

 

Tell us what you think

Voel jij je wel eens eenzaam?

    •  
    •  
    •  

5Reacties

  • Anonymous

    Anoniem Sat 28 Nov '15 15:44

    Reactie: Heel vaak
    Reageer!
    ik krijg het gevoel dat kinderen andere kinderen van mij afpakken eerst had ik 8 vrienden nu zijn het er 2

    Dit is niet ok!

  • Anonymous

    Anoniem Sat 28 Nov '15 22:59

    Reactie: Soms
    Reageer!
    Ja, ik heb dit best wel vaak, ik weet diep vanbinnen dan wel dat mijn ouders en andere mensen veel van mij houden, en dat ze er altijd voor me zullen zijn. Maar soms wordt ik buitengesloten door bepaalde mensen (bijvoorbeeld klasgenoten) en dan heb ik helaas het gevoel alsof niemand van me houdt..

    Dit is niet ok!

  • Anonymous

    Anoniem Sun 29 Nov '15 11:55

    Reactie: Nooit
    Reageer!
  • Anonymous

    Anoniem Wed 2 Dec '15 19:54

    Reactie: Heel vaak
    Reageer!
    Ik vind het een beetje raar dat er staat "als het ze helemaal niets kon schelen hoe het met jou ging, zou je nergens gedoe over hebben". Ik heb nooit gedoe en mn ouders houden nog steeds van me? Maar ja, ik voel me ook vaak eenzaam.

    Dit is niet ok!

  • Anonymous

    Anoniem Thu 17 Dec '15 14:09

    Reactie: Soms
    Reageer!
    ik heb dit probleem soms ook nog met m'n vriendinnen. Tag ze eens op insta onder een lieve foto en zeg ik houd van jullie En als je gaat slapen geef je ouders eens een knuffel en zeg ze dat je van ze houd. Waarschijnlijk reageren ze dan met: slaap lekker ik houd ook van jou. Zo niet bedenk dan niet dat ze niet van je houden. Dat doen ze zeker wel. En misschien helpt het op dit soort mensen een psycholoog in te schakelen. Dit is bij mij: ik liep het plein op en iedereen negeerde me. Mensen spotte met mijn foto's. Ze trokken een gezicht heel spottend maar t leek wel op mij. Ik meldde me ziek en eenmaal thuis lag ik dan de hele dag op de bank tv te kijken. Mijn moeder werkte thuis en als mijn vader dan thuis kwam werd het meteen ruzie. Ik liep dan huilend naar mijn kamer en begon te janken. Meestal zocht ik troost bij mijn konijn. Toen mijn konijn overleed had ik hier dus extra veel problemen door. Vanaf die tijd zat ik in een halve slaap stand. Mijn moeder heeft me bij gepraat. Ze zegt dat ik meestal huilend thuis kwam en zei dat ik huilde om mijn konijn. Maar dat kwam natuurlijk door het pesten en het geruzie van haar en me vader. Op een begeven moment zag een leraar dat ik mijn lach niet meer liet zien. Dit was apart ik lachte overal om. Hij begon een gesprek met mij. En vertelde het aan mijn ouders mijn moeder wilde toen graag dat ik naar een psycholoog ging. Daar heeft ze me ook heen gestuurd. Eerst wilde ik niet maar uit eindelijk vond ik die vrouw echt super aardig. Ik heb haar alles gezegd . En zij zei de belangrijke dingen tegen mijn ouders. Mijn ouders regelde dat de meester iets aan het gepest deed. En ook vertelde ze aan mijn ouders dat ik hun geruzie niet aan kon. Daar zijn ze mee opgehouden en de gesprekken die meestal tot ruzie uitlopen voeren ze nu als ik en mijn broertje slapen. Toch achtervolgde mijn konijn me. Mijn vaders gezicht helemaal betraand. Dat had ik nog noot gezien. Ik zag het steeds weer voor me. Uit eindelijk is dat weg gegaan door extra gesprekken met de psycholoog. Dit is wat ik nog weet van die tijd. Ik schaam me er niet voor ik vind het nu juist fijn om mijn verhaal met mensen te delen!

    Dit is niet ok!

Inloggen

of log in via: