Het poetische verhaal van Floor (14)

Sophie draaide zich met een ruk om. 'Mam! Wat is hier aan de hand?' Vragend keek ze haar moeder aan. Haar moeder liep naar de stoel en ging zitten. 'René en deze twee vrouwen stonden ineens voor de deur, ze hebben nog iemand nodig...' Haar moeder keek haar geruststellend aan. 'Ga anders even zitten, dan kan René het je zelf uitleggen.' Er verscheen een glimlach op het gezicht van Sophie. Stel je voor dat ze echt model zou worden, dat zou toch te gek zijn? Poseren voor echte fotografen en schitteren op de catwalks van Milaan, dat zag ze wel zitten. 'Komt er nog wat van?' Haar moeder wees naar de stoel. Sophie ging zitten en keek naar René, die vriendelijk glimlachte. 'Zoals je moeder al zei, zoeken we iemand, het liefst een meisje van een jaar of vijftien, die de juiste lengte en een mooi gezicht heeft. Toen ik dit hoorde en jou gister zag, kon ik me niet langer inhouden en moest ik even op bezoek komen.' René keek Sophie vriendelijk aan. 'Hoe zou je het vinden om op de cover van het meidentijdschrift Girlz! te staan? Sophie's mond viel open. 'Dat lijkt me geweldig!' Ze keek haar moeder afwachtend aan. Gelukkig verscheen er al snel een grote glimlach op haar gezicht. 'Haha, ik zie het al helemaal voor me, mijn dochter wordt model!', zei ze. Sophie vloog haar moeder om de hals. 'Zeg, weten jullie al wanneer de foto's gemaakt gaan worden?' Vragend keek ze naar René. 'Julia, Maria? Kunnen jullie haar dat vertellen?' De vrouw die rechts van René zat, knikte. 'De fotoshoot zou waarschijnlijk volgende week zijn, want het volgende nummer van Girlz! komt binnenkort namelijk al uit...' Sophies gezicht betrok. 'Dan zitten wij in Italië..', zei haar moeder terwijl ze naar het verdrietige gezicht van haar dochter keek. '...Maar als het niet anders kan, gaan we wel een weekje later!' Sophie sprong op en omhelsde haar moeder opnieuw. 'Je bent de allerliefste moeder die er bestaat!', fluisterde ze in haar oor.

'Ja, heel mooi, kun je je hoofd een beetje draaien?' Sophie deed wat de fotograaf vroeg. De fotoshoot was begonnen, dus als ze goed haar best deed, stond ze straks met haar gezicht op de cover van de Girlz!. 'Kate, wil je haar make-up een beetje bijwerken?', vroeg René. Kate was de stylist van Sophie. Ze was heel aardig en moedigde Sophie steeds aan. 'Je doet het goed hoor, echt een natuurtalent!' zei Kate tegen haar. Sophie knikte dankbaar. Het was ook allemaal zo spannend; de allereerste keer poseren en meteen voor zo’n bekend tijdschrift! 'Sophie, je kin iets omhoog, ja, prima, mooi, houd deze pose even vast!' Klik, klik. Er werden weer een aantal foto's gemaakt.
Zo Sophie', zei de fotograaf. 'We zijn klaar hoo, je hebt het heel goed gedaan!' De fotograaf liep naar haar toe en gaf haar een hand. Direct daarna liep hij naar Julia, de vrouw die ook bij haar in de huiskamer gezeten had. Samen keken ze even later naar de foto's. Tot Sophies verbazing zagen ze er echt mooi uit. Opeens voelde ze een tikje op haar schouders. René stond achter haar. 'Je moeder is er...' Hij wees in de richting van het raam. Sophie zag haar moeder staan en rende naar haar toe. Met haar lippen probeerde ze haar moeder duidelijk te maken dat ze even naar binnen moest komen.  'Hoe ging het?' vroeg ze meteen. 'Super, kijk anders even mee naar de foto's!' zei Julia. Snel kleedde Sophie zich alvast om in een aparte ruimte. Hun vliegtuig zou al over drieenenhalf uur vertrokken, dus ze moest opschieten. Ruim een kwartier later stond Sophie met haar moeder op de parkeerplaats van het gebouw. 'Nou liefje, dan gaat onze vakantie nu echt beginnen. Kom op, stap in, dan gaan we!' Ze hield het portier open en maakte een buiging voor Sophie die in lachen uitbarstte. 'Ik ben geen prinses hoor' riep ze schaterend. 'Nee,' zei haar moeder, 'maar wel een model'.

'Vlucht 815 naar Italië vertrekt om 16:43 uur, ik herhaal: vlucht naar...' Sophie naar haar moeder. Ze zaten achter de duane op het vliegveld wat te drinken. 'We hebben nog twintig minuten en dan zijn we voor een paar weken in Italië!'', giechelde Sophie. Haar moeder knipoogde naar haar. 'Ja lieverd, ik ehm...'', zei ze. Het bleef even stil. 'Ik wil nog even zeggen dat ik hartstikke trots op je ben en...' Haar moeder werd onderbroken door luid gejoel vanaf de roltrap. 'Sophie? Sophie?! Oh kijk, daar is ze!' Sophie keek verbaasd in de richting van de roltrappen. 'Layla!' riep ze. Snel stond ze op en rende naar haar toe. 'Sorry, sorry, sorry!', fluisterde Layla in haar oor. 'Ik had nooit zo tegen je mogen uitvallen!' Ze keek Sophie aan. 'Het spijt me!' Sophie omhelsde haar vriendin opnieuw. 'Dat maakt toch helemaal niet uit! Ik had je ook gewoon je gang moeten laten gaan. Ik heb namelijk net een fotoshoot gehad en dat dankzij René!' Nu was het Layla die haar verbaasd aan keek. 'Echt? Wat gaaf!' Sophie lachte. 'Ik heb je gemist!', zei ze. 'En ik jou ook' zei Layla. 'Maar er is nog iemand voor je!' Layla wees in de richting van de roltrappen. Daar zag ze hem staan: Stephan. Haar hart ging direct sneller kloppen. Sophie rende naar hem toe en bleef vlak voor hem stil staan. Ze twijfelde geen seconde en kuste hem. Hij zoende terug. Die zachte aanraking van haar lippen op de zijne leek een eeuwigheid te nemen. Opeens werden ze onderbroken door een stem. 'Vlucht 815 naar Italie vertrekt over 5 minuten, ik herhaal...' Sophie keek achterom , waar haar moeder stond te wachten. 'Ik moet gaan...' zei ze toen tegen Stephan. Hij glimlachte en zei: 'Maak er een fijne vakantie van. We zien je snel weer!' Snel gaf Sophie hem nog een laatste kus en toen rende ze weer terug naar haar moeder. Terwijl ze samen naar de slurf liepen, pakte ze haar hand en zei vrolijk:  'Italy, here we come!'

'Begin ik al bruin te worden?' Sophie's moeder keek Sophie vragend aan. 'Ja, jij wel!' zei ze jaloers. 'Jij wordt ook nog wel bruin, liefje. We zijn hier nog maar een dag...' Sophie knikte en ging weer liggen. Opeens voelde ze een hand op haar rug, een warme hand. Ze keek op en zag Stephan naast haar zitten. Ze woelde met haar hand door zijn haren. Zijn warme lippen voelde heerlijk op haar huid en... 'Joehoe, wakker worden!' zei haar moeder na een tijdje. Slaperig keek Sophie op. 'Nooit in slaap vallen, zo verband je heel snel!' Haar moeder wees naar Sophie's rug waar een rode kleur op was gekomen. Zuchtend draaide Sophie zich om, 'Heb ik weer!', zei ze giechelend. 'Zullen we zo wat gaan eten?' Haar moeder keek haar vragend aan. Sophie knikte. 'Zullen we dan bij dat lekkere strandtentje van gister gaan zitten?' Haar moeder schudde driftig haar hoofd. 'Nee, dat kan niet. We gaan in het dorpje eten.' Sophie trok haar wenkbrauwen op.. 'Raar...' mompelde ze in zichzelf. Normaal bespreekt ze alles met haar.

Even later zaten ze op het dakterras met een verse jus d'orange. Sophie's moeder wipte zenuwachtig op haar stoel. 'Wat heb je toch?' vroeg Sophie. Haar moeder keek haar geïrriteerd aan. 'Niets, ik heb gewoon te lang gelegen denk ik...' Sophie nam een slok van haar jus d'orange. Toen ze haar glas neerzette, zag ze haar moeder achter zich kijken en opeens zag ze waar ze steeds naar keek. Haar mond viel open. In de deuropening stond een man. Een zongebruinde man. 'Pa... Luc...' Wat moest ze zegen? Was dit haar vader?  'Luca, je ben er!', riep haar moeder blij uit. Met een grote grijns stond ze op en omhelste de man. Vervolgens liep hij naar Sophie. 'Hi', zei hij in het Engels. 'Ik ben Luca, je... vader.' Sophie keek hem aan. Onhandig omhelste ze hem, maar toen hij zijn armen om haar heen, kreeg ze opeens een gelukkig gevoel. Haar moeder glimlachte. 'Kom we gaan', zei ze. 'Ik denk dat er niet veel meer te eten valt, we hebben veel te bespreken... Gaan jullie mee een strandwandeling maken?' Tien minuten later liepen ze met zijn drieën op het strand. 'Zo zie je elkaar vijftien jaar niet en zo loop je samen op het strand', zei Sophie's moeder. 'Als wolken voor de zon',  zei Luca. Het was een tijdje stil. 'Ja, als wolken voor de zon!', zei Sophie toen.

Inloggen

of log in via: