eetstoornis vreetbuien

Real life story: ‘Bij elke teleurstelling propte ik een pak koekjes naar binnen’

Sterre (15) kampte met een eetstoornis en had enorme vreetbuien. Toen de kilo’s eraan vlogen, begon ze met overgeven.

‘Als jong meisje voelde ik me vaak anders dan de rest. Mensen hebben altijd een bepaald beeld bij mij: dat ik slim ben, er goed uitzie, goed kan hockeyen en dus alles wel voor elkaar zal hebben. Maar als ze mij beter leren kennen, blijkt dat dat beeld van het populaire meisje helemaal niet klopt. Ik ben van mezelf best rustig, hou van lezen en hoewel ik van vrienden om me heen hou, ben ik niet zo’n meisje dat constant zit te roddelen. Toen ik naar de eerste van de middelbare school ging, wilde iedereen mijn vriendin zijn. Tot ze erachter kwamen dat ik eigenlijk helemaal niet zo cool was als ze dachten. Ze hebben me toen al snel laten zitten. Ik ben altijd een sterk meisje geweest, maar daar werd ik superonzeker van. Mezelf zijn was blijkbaar niet goed genoeg. Ik ben toen gaan pleasen om erbij te horen.’

Ritueel

‘Ik fietste altijd met een meisje naar school en ons ritueeltje was dat we eens per week een pak koekjes kochten om die dan met z’n tweeën op te eten als we terug naar huis fietsten. Toen we voortaan met een groep naar school fietsten, zijn we ons koekjesritueel minder gaan doen. Daarom besloot ik het maar voor mezelf te halen als ik alleen moest fietsen. Op een gegeven moment propte ik bij elke kleine teleurstelling die ik had, bijvoorbeeld als iemand nee zei tegen een afspraak of ik een 6,7 had in plaats van een 7, een heel pak koekjes naar binnen. Het gaf troost. Het was een vriend die niks tegen je zei. Ik had toen niet het gevoel dat ik die troost bij iemand anders kon vinden, dus dat was een fijn gevoel.

Het bleef niet bij die koekjes. Ik kocht van het geld uit mijn spaarpot nog veel meer eten. Vaak het goedkoopste van het goedkoopste, als het maar veel was. Op het eind van de dag vond je alleen nog maar kruimels en etensresten in mijn kluisje. Toen ik in korte tijd vijftien kilo was aangekomen, besefte ik dat er iets moest veranderen. Aankomen wilde ik absoluut niet, want ik droomde altijd al van een modellencarrière, en daar was ik op dat moment ook al mee bezig. Daarom ben ik toen begonnen met overgeven, zodat ik niet meer aankwam, maar wel gewoon kon blijven eten.’

Kliniek

‘Zoveel eten en overgeven deed ik alleen op school, want mijn ouders mochten er niet achter komen. Mijn ouders zagen natuurlijk wel dat ik was aangekomen en vooral mijn moeder vertrouwde het niet, maar dat wuifde ik steeds weg. Op school zag tenminste niemand het, dacht ik. De wc-deuren waren volledig afgesloten en geluidsdicht, dus dat ging prima. Ik kon weer superveel eten zonder dat ik aankwam. Tot ik een keertje de deur vergat op slot te doen. Een vriendin van mij trok de deur open en zag mij overgeven. Ze had me al vaker met traanogen van de wc zien komen, dus ze wist meteen hoe laat het was. Zij is direct naar mijn mentor gegaan en hij dwong mij om het binnen 24 uur tegen mijn ouders te vertellen. Tegenover hen gaf ik eerst mijn vriendin de schuld en zei ik dat het belachelijk was, maar mama is heel goed in dingen uit je trekken. Ze had sowieso al het gevoel dat er iets mis was, dus dit verklaarde een hoop. Ik moest het uiteindelijk wel eerlijk vertellen. Mijn ouders waren boos omdat ik tegen hen had gelogen, maar ook heel verdrietig. Het eerste wat ze deden, was een afspraak maken bij de huisarts om naar een kliniek te gaan. Daar zou ik voortaan elke dinsdag heen moeten. In de kliniek was het de hel. Het was er kil en er hing een vieze lucht en deprimerende energie. Daarnaast kreeg ik een geen fijne vrouw als begeleidster. Van haar moest ik me dagelijks melden op een site en dingen doen als een brief aan mijn eetstoornis schrijven en een voedingsschema bijhouden. Uiteindelijk kwam mijn begeleidster met het idee om mijn pinpas en geld in een kluis te doen en mijn ouders de sleutel geven, zodat ik geen eten meer kon kopen.’

Musicalgeld

‘Van de een op andere dag kon ik helemaal geen eten meer kopen, terwijl ik daarvoor nog dagelijks grote hoeveelheden naar binnen propte. Met een ziek hoofd raak je dan in paniek en ga je oplossingen bedenken. In die tijd deed ik mee met de schoolmusical en was ik verantwoordelijk voor de promotie en financiering daarvan. Ik was daarom in het bezit van het pinpasje van de musical en die hoefde ik niet in te leveren, want mijn ouders wisten niet dat ik die op zak had. Met die pinpas ben ik toen eten gaan kopen, met het idee om het te lenen en dat als ik mezelf uit de situatie had geluld, ik het meteen zou terugstorten. Ik had immers gewoon een bijbaan waarvan ik het makkelijk kon betalen. Dit ging lange tijd goed, totdat de meiden die ook meededen met de promotie en de financiering van de musical ook inzicht wilden hebben in de financiering. Toen gingen bij mij de alarmbellen af. In het begin verzon ik nog smoesjes, bijvoorbeeld dat ik het wachtwoord maar niet kon wijzigen, maar op een gegeven moment wist ik dat ik ooit de waarheid zou moeten zeggen. Ik heb de meiden toen apart genomen en eerlijk verteld dat ik het geld had gebruikt om eten te kopen, maar dat ik met mijn ouders ging regelen dat het direct zou worden teruggestort. De meisjes zeiden dat ze het niet door zouden vertellen, maar uiteindelijk zijn ze toch gaan roddelen. Al snel wist heel de school het, zelfs dat het om een bedrag van €450,- ging. Iedereen was natuurlijk superboos op mij. In een vergadering met de musicalclub vertelde ik daarom eerlijk dat ik een eetstoornis heb en dat dat de reden is dat ik er eten van had gekocht, omdat ik ziek was in mijn hoofd. Ook vertelde ik dat ik alles al had terugbetaald, plús wat extra’s omdat ik het zo erg vond en ik wilde laten zien dat het nooit meer ging gebeuren. Toch maakte iedereen er een eigen verhaal van en ging er bijvoorbeeld rond dat ik betrapt was op het kopen van kleding met de musicalpinpas. Ik snapte dat wat ik had gedaan niet oké was, maar al die verhalen klopten totaal niet. Toen ik lege flessen aan het ophalen was voor de Miss Teen-verkiezing waaraan ik meedeed, werd er zelfs anoniem naar onze huistelefoon gebeld dat ik zeker weer geld aan het stelen was van mensen. Ik moest enorm op de blaren zitten. Uiteindelijk mocht ik zelfs niet meer meedoen met de musical, terwijl dat mijn enige lichtpuntje was.’

Therapie

‘Die periode raakte ik bijna al mijn vrienden kwijt. Ik werd nageroepen en iedereen roddelde over mij; ik zat toen echt tegen het randje van depressief aan. Ik at mijn boterhammen op de wc of maakte in de pauze ergens in mijn eentje huiswerk. Ik durfde niemand aan te kijken en liep met mijn hoofd gebogen door de gangen. Eenzamer dan dit kun je je bijna niet voelen. Ik dacht dat ik er nooit meer uit zou komen. Toen eindelijk de zomervakantie aanbrak, heb ik rust genomen en met niemand van school contact gehad, zodat ik helemaal kon opladen. Ook kon ik terecht bij een hele goede therapeut. Zij leerde mij de liefde voor mezelf terug te vinden. Dit leek in het begin een onmogelijke klus, maar door haar én de steun van mijn ouders voelde ik me steeds sterker worden. Dit is nu een aantal maanden geleden en inmiddels sta ik al veel positiever in het leven. Ik heb weer een handjevol vrienden en heb heb ook een leuke jongen leren kennen die alles weet en me steunt. Ook wordt mijn modellencarrière steeds serieuzer; ik mag regelmatig shows lopen in het binnen- en buitenland. En ik had het nooit verwacht, maar voor mijn zestiende verjaardag ga ik zelfs een feestje geven met een vriendin van mij. Als je me dat voor de zomer had verteld, had ik je voor gek verklaard. Toen zat ik echt zo diep… Ik kan nu ook gezonder met eten omgaan. Ik ben mezelf aan het leren dat ik genoegen moet nemen met één. Dus één pepernoot, en niet een hele zak. Ook voelt niet elke teleurstelling meer als zo’n grote teleurstelling als eerst, waardoor ik geen behoefte meer heb aan vreetbuien. Wat er op je pad komt, is er om jou iets te leren. Een teleurstelling zie ik nu dus ook als iets goeds. Al met al heeft de periode van mijn eetstoornis een aantal jaar geduurd. Ik kijk terug op een afschuwelijke periode waarvan ik superveel spijt heb, maar aan de andere kan heeft het me veel inzichten gegeven. Het gaat in ieder geval weer de goede kant op met mij. Ik kom er wel.’ 

Wil je meer real life verhalen lezen? Koop dan nu de GIRLZ online of in de winkel.

Lees ook:

Tekst: Kirsten Bloemen, GIRLZ 11 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen