borderline verdrietig alleen zijn vader boos beste vriendin eetstoornis verliefd gepest bang voor ex mijn vader vreemdgaan gay

Real life story: ‘Door mijn borderline ben ik extreem impulsief, onzeker en jaloers’

Selma (19) heeft last van stemmingswisselingen, extreme emoties en zelfbeschadiging door de persoonlijkheidsstoornis borderline. Ze probeert hier sinds een jaar zonder medicatie mee om te gaan.

Littekens

‘Ik was 15 toen mijn ouders erachter kwamen dat ik mijzelf verminkte door in mijn huid te snijden. Zij zagen per ongeluk de littekens op mijn armen. Ik wist dat het niet goed was wat ik deed. Ik probeerde het niets voor niets al twee jaar te verbergen, maar als ik boos of verdrietig was had ik er gewoon geen controle over: ik moest het doen. En waarom? Geen idee. Mijn ouders dachten tot die tijd dat ik gewoon een probleempuber was, maar van de littekens waren ze zo erg geschrokken dat ik naar een psycholoog moest. Die constateerde dat ik borderline had. Dat is een persoonlijkheidsstoornis die je kunt krijgen door negatieve ervaringen in je leven. Je wordt er dus niet mee geboren. Al vrij snel kwam de psycholoog erachter dat ik het heb gekregen omdat ik vanaf groep 4 al werd gepest.’

Eenzaam

‘Van de pesterijen kan ik me nog weinig herinneren. Dat komt omdat ik een posttraumatische stressstoornis heb opgelopen. Dat houdt in dat ik veel van de negatieve ervaringen heb geblokt. Ik weet nog wel heel goed dat ik altijd werd buitengesloten door mijn klasgenootjes. Ik mocht nooit meespelen en durfde niet voor mijzelf op te komen. Omdat ik een vroege leerling was, was ik bijna een jaar jonger dan de meeste kinderen uit mijn klas. Daarnaast was ik ook nog eens de kleinste. Ik denk dat ze mij daarom moesten hebben.

De leraren probeerden mij te helpen, maar dat zorgde er alleen maar voor dat het nog erger werd. De andere kinderen vonden mij hierdoor een klikspaan. Ik kan me wel nog goed herinneren dat ik op een dag het schoolplein op liep en een rokje met laarsjes aan had. Alle kinderen uit mijn klas begonnen me toen uit te schelden voor hoer. Dat klinkt misschien niet zo heftig, maar toen ik zo jong was, had dat veel impact. Omdat ik geen vriendjes of vriendinnetjes had, voelde ik me heel eenzaam. Ik wist niet wie ik was; ik wist zelf niet wat ik leuk vond, wat ik wilde doen of wat mijn eigen mening was. Het enige wat ik wilde, was erbij horen.

Door het pesten heb ik geen eigen persoonlijkheid ontwikkeld en dat is het begin van borderline, vertelde de psycholoog aan mij. Het pesten ging door tot de derde klas van de middelbare school. In dat jaar werd ik aangerand door een jongen uit de vierde. Hij duwde mij tegen een muurtje toen ik na schooltijd alleen naar huis liep. Met zijn handen ging hij onder mijn truitje om aan mijn borsten te voelen en vervolgens voelde hij tussen mijn benen. Ik verstijfde. Het enige wat ik kon, was huilen. Gelukkig kwamen er toen mensen aanlopen. Hier schrok hij waarschijnlijk van, want hij rende gelijk weg.

De volgende dag vertelde ik aan de enige vriendin die ik had wat er was gebeurd. Een paar dagen later zag ik dat ze met hem aan het praten was. Ik snapte niet waarom ze zoiets zou doen na wat ik haar over hem had verteld. Toen ik het aan haar vroeg, maakte ze me uit voor leugenaar. Op dat moment brak er iets in mij. Zelfs mijn enige vriendin stond niet meer voor mij klaar. Ik was zo in de war dat ik in mijn armen begon te snijden.

De pil

‘Het gekke is dat het voorval me juist de motivatie gaf om vanaf dat moment voor mezelf op te gaan komen. Toen ik in de vierde klas kwam, was het pesten eindelijk gestopt, maar ik bleef in mijn armen snijden wanneer ik verdrietig of boos was. Ik zat in die periode ook aan de pil. Dit heeft waarschijnlijk mijn borderline versterkt. Veel meisje kunnen zich er vast in vinden dat je last hebt van moodswings als je ongesteld moet worden, en dat deze erger worden als je aan de pil gaat. Door mijn borderline in combinatie met de pil kreeg ik die moodswings keer honderd. Mijn psycholoog raadde aan ermee te stoppen en gaf me in plaats daarvan medicatie die mijn stemmingswisselingen zouden neutraliseren. Het is namelijk heel moeilijk om met borderline te functioneren.

Door de persoonlijkheidsstoornis ben ik extreem impulsief, onzeker en jaloers. Mijn gedachtes zijn zwart en wit, voor mij bestaat er geen grijs. Daarbij ervaar ik een groot gevoel van schaamte, angst en onmacht. Hierdoor twijfel ik altijd aan mezelf. Dit alles zorgt ervoor dat ik last heb van woedeaanvallen, huilbuien en zelfbeschadiging. Je kunt het vergelijken met een situatie waarin iemand zwart voor z’n ogen krijgt. Voor een “normaal” persoon is daar heel veel voor nodig. Voor mij niet.

Ik vind dat heel erg, want borderline heeft ervoor gezorgd dat ik geen stabiele relatie kan opbouwen, nauwelijks vriendinnen heb en moeite heb om een baantje te behouden. Als mijn werkgever bijvoorbeeld tegen mij zegt dat ik iets fout heb gedaan, ga ik helemaal door het lint en neem ik direct ontslag. Mijn emoties nemen het van mij over, terwijl mensen zonder borderline eerst kunnen nadenken over wat de situatie met hen doet. Zij bedenken dan wat is er gebeurd, hoe ze zich erbij voelen en hoe ze zullen reageren. Bij mij is dat hele proces er niet. Ik reageer gelijk op basis van mijn emoties en aangezien die heftig zijn, is mijn reactie ook heel heftig. Het is soms zo erg dat ik om me heen begin te slaan.

Door mijn impulsieve beslissingen ben ik bijvoorbeeld ook vaak weg gelopen van huis. Mijn ouders maakten zich dan heel erg zorgen, omdat ik niet reageerde op mijn telefoon. Als ik verdrietig ben, zonder ik mezelf helemaal af en ben ik niet instaat om rekening te houden met wat dit met de mensen doet die om mij geven.’

Gestopt met medicatie

‘Vanaf mijn vijftiende heb ik medicatie geslikt, maar hier ben ik vorig jaar mee gestopt. Hoewel het mijn stemmingswisselingen onderdrukte, had ik niet het idee dat het beter werd. Borderline is een stoornis waar je nooit meer vanaf komt. Ik zal het voor de rest van mijn leven hebben en dat heb ik geaccepteerd. Ik heb geen andere keus. Maar ik vind ook dat ik er dan zelf mee moet leren omgaan, want ik zie het niet zitten om voor de rest van mijn leven pillen te slikken. Mijn ouders waren het hier niet mee eens, maar ik ben van mening dat ik niet met mijn stoornis kan leren omgaan als deze wordt onderdrukt door medicatie.

Wanneer ik nu merk dat ik in een situatie zit waarbij mijn emoties weer opspelen, neem ik een stappenplan door die ik tijdens mijn therapie heb aangeleerd. Zo probeer ik mijn patroon te doorbreken. Ik zonder mijzelf dan even af en probeer eerst na te denken over wat er is gebeurd en hoe ik zal reageren, zodat ik er op een later moment rustiger op terug kan komen. Het feit dat ik nu ouder ben en niet meer in de pubertijd zit, zal er ook wel mee te maken hebben dat het nu makkelijker gaat. Toch lukt het me niet altijd. Er zijn nog steeds situaties waarop ik heftig reageer, maar het gaat gelukkig steeds beter.’

Onbegrip

‘Mensen met borderline worden voor mijn gevoel nog niet geaccepteerd. Dat vind ik heel oneerlijk, want ik kan er in principe niets aan doen dat ik dit heb opgelopen. Ik snap wel dat het voor anderen moeilijk is om met iemand om te gaan die borderline heeft, omdat ze niet gewend zijn dat iemand ineens veel heftiger kan reageren dan dat zij zelf in een bepaalde situatie zouden doen. Maar ik vind dat je mensen moet accepteren zoals ze zijn en kansen moet geven. Als ik mezelf kan aanleren dat ik in kan zien dat ik te heftig reageer, dan zou iemand anders toch ook rekening moeten kunnen houden met hoe ik reageer? Omdat anderen dat vaak niet kunnen, heb ik me ontzettend eenzaam gevoeld.

Inmiddels heb ik gelukkig een beste vriendin die mij wel begrijpt. In het begin niet hoor, toen snapte ze er natuurlijk niets van als ik ineens superboos op haar werd. Zij had dan zoiets van: doe normaal. Maar toen ze mij beter leerde kennen en ik haar meer uitleg gaf over waarom ik soms zo reageer, snapte ze mij. Nu weet ze precies wanneer ik er last van heb. Dan gaat ze er gewoon niet op in en laat ze me gaan, want ze weet toch dat ik er een paar dagen later op terugkom, omdat ik dan inzie dat mijn reactie overdreven was. Ik waardeer het enorm dat ik eindelijk iemand heb die me begrijpt en me accepteert zoals ik ben. Ik hoop dat ik ook een jongen tegen kom die dat ook kan.’

*de gebruikte namen zijn om privacyredenen aangepast

Wil je meer real life verhalen lezen? Koop dan nu de GIRLZ online of in de winkel.

Lees ook:

Tekst: Jamy Joy Sense, GIRLZ Winterboek 2019

Beeld: 123RF

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen