Drie jaar geleden leerde ik een heel leuke jongen kennen. Het was een lieve spontane en knappe’ jongen.

Ik was smoorverliefd op hem en hij op mij. Ongeveer tien maanden geleden hadden we seks, alleen vier weken later was ik nog steeds niet ongesteld geworden. Dus deed ik een zwangerschapstest en toen bleek ik zwanger te zijn. Ik vertelde het hem. Hij vond het fantastisch. Daarna vertelde ik het mijn ouders. Die waren best wel boos, maar trokken na een week bij en vonden het goed als ik het kind wilde houden. We waren dolgelukkig. Ik begon steeds dikker en dikker te worden. De bevalling ging goed en ons lieve dochtertje was er voordat we het wisten. We wisten niet meteen een naam. Een paar uur later ging mijn vriend kleding halen want we moesten nog een nachtje blijven in het ziekenhuis. Hij gaf me een kusje en ging de spulletjes halen. Ik zei nog: doe voorzichtig schat. Onderweg lette hij niet op omdat hij zo gelukkig was. Toen gebeurde het. Hij werd aangereden en stierf. Na twee uur wachten werd ik ongerust. Ik belde zijn moeder op en ze vertelde wat er was gebeurd. Voor mij stortte de wereld in. Wat voor ons een sprookje leek, werd een nachtmerrie. Ik noemde ons dochtertje Hope. De pijn was vreselijk. Ik zag telkens beelden waarin Hope vroeg: 'Waar is papa?' Nu vijf weken later zit ik nog steeds alleen thuis met Hope. Ik heb nergens meer behoefte aan en ik doe niks. Wat moet ik doen om niet meer zo hopeloos te zijn? Mag dit er please in?
Een hopeloos moedertje

Wat jij hebt meegemaakt en nog steeds meemaakt is vreselijk. Dit kun je ook niet alleen oplossen. Je hebt hulp nodig. Bij de opvoeding van je dochtertje, maar ook om er zelf weer bovenop te komen. Op www.tienermoeders.nl van Fiom, de organisatie die helpt bij onbedoelde zwangerschappen, kun je in contact komen met andere jonge moeders die er vaak ook alleen voor staan. Maar omdat jij ook nog het verlies van je vriend moet verwerken, is het misschien ook verstandig om iemand te zoeken die je kan helpen om weer zin te krijgen in het leven. Dat kan ook via Fiom, maar je kunt ook eens met je huisarts gaan praten en vragen of hij je kan doorverwijzen naar iemand die je daarbij kan helpen. Heel veel sterkte!

Lees ook: Tienermoeders