Ik heb best wel een groot probleem. Mijn ouders liggen op dit moment in scheiding en hebben heel erge ruzie met elkaar.

Heel vaak als ik thuiskom is mijn vader of mijn moeder heel erg boos of soms verdrietig als ze bijvoorbeeld een telefoongesprek met elkaar hebben gehad. Soms kom ik thuis en hoor ik ze schelden. Dit gebeurt zowat eenderde deel van de tijd! Mijn moeder heeft nu ook al een nieuwe vriend. Mijn vader zit best wel ver weg en hem zie ik nog maar heel weinig. Mijn moeder gaat er ook van uit dat ik bij haar kom wonen en dat ik niet bij mijn vader ga wonen. Ik weet dat aan deze situatie een einde komt, maar ik kan het echt niet meer aan. Ik ruim mijn kamer en zo altijd goed op en luister altijd naar mijn ouders, maar mijn één jaar jongere zus nooit. Nu gaat alle aandacht die ze over hebben naar mijn zus en alles wat ik doe valt ze niet op! Mijn hartsvriendin weet ook niet wat ze moet doen en zij gedraagt zich dus meestal alsof er niks aan de hand is. Als ik dan bijvoorbeeld zeg dat mijn ouders weer ruzie hebben gehad zegt ze: ‘Waarom?’ Als ik dan zeg dat dat komt doordat ze het nergens over eens zijn zegt ze: ‘Dat komt vast wel weer goed, ze houden tenslotte van elkaar!’ Ik wil onze vriendschap niet kwijt, maar ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Een verdrietige Maagd (13)

Als ouders gaan scheiden, zijn kinderen daar hoe dan ook de dupe van. Jij kunt er niets aan doen dat je ouders steeds ruzie hebben, hoe goed je ook je best doet. Want dat doe je. Je ruimt je kamer op en houdt je aan alle regels in huis. Maar dat helpt niet. Je krijgt er niet meer aandacht door. Dat komt doordat je ouders op dit moment vooral oog hebben voor hun eigen problemen. Verkeerd natuurlijk. Probeer hierover eens een gesprek te beginnen met allebei je ouders. Als het niet lukt terwijl ze samen zijn, doe het dan met ieder van hen apart. Vertel ze dat je het heel moeilijk hebt met hun scheiding, dat je er veel verdriet van hebt dat ze zoveel ruzie maken en vraag dan meteen waarom ze er van uit gaan dat je bij je moeder gaat wonen. Misschien hebben ze dat zelf bedacht omdat dat de meest praktische oplossing is. Daarbij vergeten ze dat jij ook een mening én een stem hebt. Als je het hen vertelt, zullen ze ook wel begrijpen dat jij niet de dupe wilt zijn van hun problemen. Misschien dat ze dan ook beter hun best gaan doen voor hun kinderen. Want je ouders mogen het dan nog zo moeilijk hebben, ze zijn en blijven verantwoordelijk voor hun kinderen. En wat betreft je vriendin: neem het haar niet kwalijk dat ze niet in staat is jouw problemen op te lossen. Dit is een moeilijke situatie en zij weet waarschijnlijk ook niet goed hoe ze daarmee om moet gaan. Door te doen alsof er niets aan de hand is, heeft ze ook het gevoel dat ze niets verkeerd doet. Want daarvoor is ze waarschijnlijk bang: dat ze het verkeerde zegt of doet waardoor jij misschien nog verdrietiger wordt. Leuk is dat natuurlijk niet, maar ze kan er niets aan doen. Misschien dat jij in die situatie wel hetzelfde zou doen. Toch kan ze je ook helpen: door samen leuke dingen te doen. Ga lekker samen shoppen, naar de bioscoop of naar het zwembad. Dat vindt ze vast en zeker ook leuk om te doen en zo heb jij ook wat afleiding zodat je niet voortdurend hoeft te denken aan de problemen thuis. Op die manier is jullie vriendschap heel veel waard.