Ik ben een meisje van bijna zestien en heb een probleem: ik denk dat mensen me niet mogen.

Een vriendin van mij krijgt altijd heel veel aandacht van iedereen. Als ik alleen uitga, omdat niemand mee wil, zie ik veel bekenden, maar niemand kijkt naar me. Dan denk ik: heb ik wel vrienden? Ook zijn mijn ouders gescheiden en daar heb ik nog steeds veel moeite mee. Mijn vader geeft niet echt veel aandacht aan me en ik ben altijd alleen thuis. Hij is altijd bij zijn nieuwe vriendin en ik doe alles fout volgens hem. Ik heb het gevoel dat hij niets om me geeft. Nu woon ik al een tijdje bij mijn moeder voor mijn examens, maar ja… Ik weet het gewoon even niet meer. Ik wil er met niemand over praten omdat ik dan bang ben dat mensen vinden dat ik me aanstel. Dus daarom praat ik er niet over…
Anomiem

Je voelt je in alle opzichten eenzaam en in de steek gelaten en de oorzaak ligt waarschijnlijk bij de scheiding van je ouders. Veel kinderen voelen zich in de steek gelaten als hun ouders gaan scheiden. Bij jou komt daar nog bij dat je ook na de scheiding het gevoel hebt dat je niet bij je ouders terecht kunt. En ook niet bij je vrienden. En dat is nu juist waar je zoveel behoefte aan hebt. Je zegt dat je er niet over wilt praten, maar diep in je hart wil je misschien wel je hart uitstorten bij iemand. Maar dat doe je niet omdat je bang bent dat mensen je dan een aansteller vinden. In plaats daarvan trek je een muur om je heen waar niemand doorheen komt. Daardoor gaan mensen je ontlopen. Ze weten gewoon niet precies wat ze met je moeten doen. Het is niet erg om te praten over je gevoelens, je twijfels en je problemen. Het lucht op. En als jij je emoties durft te laten zien, wordt het misschien ook makkelijker om een beter contact met je vrienden te krijgen.

Lees ook: Ben ik overbodig?