Er zit mij iets dwars: mijn tante is in augustus, na vijf jaar verkering, getrouwd met een man uit Frankrijk. Nu is hij sinds februari in Nederland komen wonen.

Maar hij was toen erg verdrietig, omdat hij zijn baan moest laten schieten. Een weekje terug hebben ze hem gebeld vanuit Frankrijk en hebben hem een baan aangeboden; die heeft hij aangenomen. Nu ben ik erg verdrietig, want mijn tante is mijn alles. Vroeger noemde ik haar eerder mama dan mijn eigen moeder, en nu gaat ze weg naar Frankrijk. Dat wil ik helemaal niet, maar ik kan die twee natuurlijk niet tegenspreken. Mijn tante denkt dat ik nog klein ben, maar ik snap het allemaal best. Nu zegt ze allemaal dingen om mij gerust te stellen, zo van: 'Ik kom elke week' en 'als ik een baby heb blijf ik' en 'je kunt elk moment komen'. Maar ik zie haar al amper en nu gaat ze nog weg ook! Ik weet niet wat ik moet doen, want nu hebben mijn tante en moeder hierdoor ruzie! En ik ga haar superveel missen. Kunnen jullie me alsjeblieft helpen, want ik ben echt wanhopig! 11-jarige Tantelover!

Natuurlijk ga je haar enorm missen. Ze is je lievelingstante, je houdt van haar… Maar als je echt van haar houdt, gun je haar de kans om een nieuw leven te beginnen in Frankrijk. Als je haar nu al nauwelijks ziet, dan zou Frankrijk een manier kunnen zijn om daar meer duidelijkheid in te krijgen. Vaak is het zo dat als mensen vlakbij wonen ze elkaar minder vaak zien dan wanneer ze verder weg van elkaar wonen. Want dan blijft het vaak bij goede voornemens, vage afspraken om eens langs te komen of korte bezoekjes. Terwijl je een bezoek aan of uit Frankrijk echt moet plannen en dan ook meer tijd voor elkaar kunt uittrekken. Je zou elke vakantie bij haar kunnen logeren, zij zal ook nog regelmatig op bezoek komen en dan hebben jullie ook echt tijd voor elkaar. Misschien valt het allemaal wel mee en zien jullie elkaar straks zelfs vaker dan nu. Wees optimistisch en gun je tante haar geluk, dan blijft het voor iedereen leuk.

Lees ook: Help! Ik ga verhuizen