Ik ben een meisje van vijftien en zit met van alles. Mijn moeder heeft al vanaf dat ik een klein meisje was tegen ons (mij, mijn oudere zus en kleine broertje) verteld dat mijn vader depressief is. Hij was vaak boos en gooide met dingen.

Wij zaten dan met z'n drieën huilend op de bank toe te kijken. Mijn moeder stopte hem wel altijd. En toen mijn zus ouder werd, nam zij het ook steeds voor ons op. Omdat mijn zus te bijdehand voor mijn vader is, heeft hij meerdere keren tegen haar gezegd dat ze op moest donderen en dat hij haar nooit meer wilde zien. Mijn zus heeft bijgehouden hoe vaak hij dat zei: tien keer in twee weken. Als je een goede papa bent, dan doe je dat toch niet? Mijn zus woont nu al meer dan twee maanden bij mijn opa en oma. Daar wordt ze hartstikke goed verzorgd, en mijn opa en oma willen mijn vader ook nooit meer bij hun thuis zien. Ze vinden het niet normaal hoeveel pijn hij ons heeft aangedaan. Mijn moeder kiest voor ons, en daarom gaan ze nu scheiden. Toen mijn moeder het vertelde, heb ik bijna heel de dag gehuild. Ik praat er wel veel met vriendinnen over, maar het lijkt of dat me alleen maar verdrietiger maakt. Als mijn vader apart woont, mogen wij zo vaak als we willen naar hem toe. Maar wanneer ik nu met mijn vader alleen ben, zegt hij gemene dingen over mijn moeder. Mijn vader is een goede vader, alleen een lieve papa zal hij nooit worden. Hij heeft nooit wat leuks met ons gedaan. Mopperen, dat is het enige wat hij goed kan. Het is nu al een stuk minder want hij heeft pilletjes en zo, maar ik wil een papa! En niet alleen ik. Ik vind het niet normaal dat mijn broertje, als elfjarige, dit allemaal mee moet maken. En dat mijn zus bij mijn opa en oma zit, is toch ook niet normaal!? Kunnen jullie mij alsjeblieft helpen en mag dit er alsjeblieft in? Hulpeloos meisje

Jouw vader is depressief. Dat betekent dat hij niet altijd controle heeft over de manier waarop hij op situaties reageert. Natuurlijk is dat geen excuus voor de manier waarop hij jullie behandelt, alleen verklaart het een beetje waarom hij dat doet. Geen enkel kind verdient het om op zo’n manier op te groeien. En nee, het is absoluut niet normaal. Je hebt in ieder geval het geluk dat je een moeder hebt die heel veel van haar kinderen houdt en voor jullie kiest. Het is ook fijn dat je bij je vriendinnen terechtkunt. De scheiding van je ouders doet je nu heel veel verdriet, maar misschien heeft het positieve gevolgen in de toekomst. Als jij je vader kunt zien wanneer jij dat wilt, lukt het hem misschien ook om aardiger te zijn en beter te laten zien dat hij van je houdt. Probeer vooral positief te blijven denken: er komt een moment waarop je minder verdrietig bent en het leven er weer zonnig uitziet.