Soms lees ik brieven van meisjes die door hun vader of moeder worden geslagen en dan denk ik: natuurlijk is dat mishandeling. Maar als het om mezelf gaat, weet ik het eigenlijk niet zo goed.

Ik werd vroeger altijd door mijn vader geslagen en mijn broertjes ook. Ik vond dat toen normaal, maar nu denk ik er anders over. Bijvoorbeeld als ik vroeger in bad zat en ik maakte de boel nat, dan dompelde hij me gewoon onder water en sloeg hij me. Dat deed hij ook wel eens met mijn broertjes. Hij is nu wel gewoon heel aardig en zo, ook al mag ik nog steeds niet veel en leest hij al mijn post en mail en wil hij altijd precies weten waar ik ben en met wie. Is dit nu mishandeling? Ik weet het niet. Anoniem

De grens tussen wat wel en wat niet mishandeling is, is niet altijd duidelijk. Zeker niet als je zelf het slachtoffer bent. Natuurlijk, als iemand bont en blauw wordt geslagen, is er sprake van mishandeling – dat is duidelijk. Toch denken veel kinderen in zo’n situatie dat hun leven heel normaal is. Pas als ze horen dat andere ouders hun kinderen niet slaan, gaan ze erover nadenken en beseffen ze dat ze mishandeld zijn. Toen jij werd geslagen door je vader, vond je dat ook heel normaal. Je beseft nu pas dat het niet goed was. Je zegt dat hij nu wel aardig doet, maar hij leest jouw post en mail en dat is ook niet oké. Als kind heb je recht op privacy. Ouders kunnen hun kinderen ook geestelijk mishandelen, bijvoorbeeld door geen aandacht aan ze te besteden of juist heel zware eisen te stellen aan een kind. Of – zoals in jouw geval – door hun privacy te schenden. Als kind ben je aangewezen op de liefde en de steun van je ouders. Bij je ouders moet je je veilig kunnen voelen. Je schrijft niet of er nu nog steeds dingen gebeuren die op kindermishandeling kunnen wijzen. Kijk eens op www.kindermishandeling.nl. Daar vind je meer informatie over allerlei vormen van kindermishandeling en links naar instanties die je eventueel verder kunnen helpen.

Lees ook: Mishandeling in je omgeving