Ik ben een meisje van 14 jaar. Toen ik 9 jaar was immigreerde ik samen met mijn moeder naar Nederland omdat ze geen werk kon vinden in ons land.

In de tijd dat we hier wonen (bijna 6 jaar nu) ben ik 4 keer van school veranderd. Nu zit ik in de tweede en ik word de laatste tijd veel gepest. Ik ben onzeker en vind mezelf lelijk. Ik durf mijn haar niet eens zomaar in een leuk staartje te doen omdat ik dan zo een raar hoofd heb. Ze pesten me bijvoorbeeld omdat je mijn wenkbrauwen niet helemaal ziet. Aan het begin zijn ze normaal donker, maar aan het eind heel licht. Maar ik ben niet alleen over mijn wenkbrauwen onzeker, ook over andere dingen. Ik ben in een groep een stil meisje, vandaar dat sommigen me niet respecteren en pesten. Thuis heb ik soms ook ruzie, over de computer bijvoorbeeld. Ik heb op Hyves aan mijn moeder iets laten lezen dat een meisje uit mijn klas had geschreven aan een vriendin van haar. Dat ik ‘halve wenkbrauwen’ heb en dat ik dom ben. Nu mag ik niet meer op Hyves en MSN! Maar ik kan echt niet zonder. Ik heb het al aan mijn moeder en mentor verteld dat ik gepest word. Het is iets minder geworden, maar toch maken ze af en toe een lullige opmerking. Dan weet ik niks om terug te zeggen omdat het eigenlijk wel klopt, maar ik vind het niet leuk dat mensen zo over je uiterlijk spotten. Ik doe dat toch ook niet? Soms heb ik het gevoel dat niemand om me geeft, zelfs mijn eigen moeder niet. Als ik iets niet goed doe in haar ogen, dan begint ze tegen me te schreeuwen en soms slaat ze ook. En dan mag ik een week niet computeren van haar. Eén keer heeft ze zelfs mijn tv, mobieltje én make-up afgepakt. Ik mag alleen mascara gebruiken en voor de rest geen make-up. Ik had laatst een lijntje onder mijn ogen gedaan en toen werd ze meteen boos en zei dat als ze dat nog een keer ziet, ze dan mijn make-up afpakt. Ik vind haar te streng. Ik bedoel, ik mag toch zelf weten hoe ik eruit zie en wat ik op de computer doe? Haar vriend die bij ons woont vind ik ook hartstikke irritant. Was ik maar nooit geboren. Anoniem

Het leven is niet gemakkelijk als je noodgedwongen naar Nederland moet verhuizen omdat er in je geboorteland geen werk is. Voor jou niet, maar ook voor je moeder niet. Als je daarbij dan ook nog verschillende keren van school moet veranderen wordt het alleen maar nog moeilijker. Tel daarbij nog de pesterijen op en het is heel begrijpelijk dat je het soms allemaal niet meer ziet zitten. Maar hé, er is ook een andere kant van het verhaal. Je hébt zelf al stappen ondernomen om de situatie te verbeteren. Je bent met je mentor en met je moeder gaan praten. Daardoor is het pesten minder geworden. Dat is stap één. Nu is het belangrijk om te blijven praten. Over de problemen thuis bijvoorbeeld. Daar kan je mentor je ook bij helpen en zo niet, dan kan hij je het adres geven van een instantie in de buurt die wel iets voor je kan doen. Zeker in situaties zoals bij jou, is het belangrijk dat jullie van elkaar begrijpen wat er aan de hand is en wat je daartegen kunt doen. Voor jou betekent dit dat je moet inzien dat het niet alleen voor jou heel vervelend is, maar dat het voor je moeder soms ook moeilijk is om te weten of ze het wel goed doet. Zij is in het land waar jullie vandaan komen vast heel anders opgegroeid dan jij. Make-up vindt zij misschien wel verschrikkelijk, terwijl het voor jou de normaalste zaak van de wereld. Probeer eens met hulp van je mentor met je moeder te praten over deze dingen. Leg haar uit dat je minder gepest wordt als je dezelfde dingen mag doen als de andere meisjes op school. Als je moeder begrijpt dat het voor jou een wereld van verschil is als zij toestemming geeft voor dergelijke dingen, dan wordt ze daar misschien ook wat gemakkelijker in. Maar als jullie alleen maar ruzie maken, zal zij het niet begrijpen en kan ze je ook niet helpen.