zelfmoord

Real life story: ‘Het laatste wat ze tegen me zei, is dat ze van me hield’

De beste vriendin van Milou* (20) pleegde vorig jaar zelfmoord. ‘Na het nieuws ging het zo slecht met mij dat ik moest worden opgenomen.’

‘Julia was iemand met wie ik veel lol kon maken, maar die ook voor me klaarstond tijdens moeilijke momenten. We hadden allebei last van depressie en zagen het leven soms niet meer zitten. Maar juist omdat we elkaar begrepen, konden we elkaar dan echt helpen. Dat ik haar kwijt zou kunnen raken, daar stond ik niet bij stil. Ik hoopte dat we beiden onze struggles zouden overwinnen om er later samen op terug te kunnen kijken. Maar begin vorig jaar zag Julia geen uitweg en besloot ze zelfmoord te plegen. Sindsdien mis ik haar iedere dag.

Social media

Ik leerde Julia kennen via Instagram. We werkten allebei voor dezelfde supermarktketen en dat was de eerste klik die we hadden. Toen we vaker gingen chatten, kwamen we erachter dat we nog veel meer gemeen hadden. Zo was ik op mijn zestiende depressief geworden en kreeg ik last van suïcidale gedachten. Therapie hielp mij, maar van tijd tot tijd staken deze gedachten weer de kop op. Julia bleek dezelfde problemen te hebben en ging ook in therapie. Dat we dezelfde worstelingen hadden, maakte ons band nog hechter. We konden alles met elkaar delen over hoe we ons voelden en steunden elkaar. Elke dag belden we en we zagen elkaar zo vaak als we konden.

We woonden niet bij elkaar in de buurt, maar dat maakte niet uit. De treinreis hadden we er voor over om elkaar ook in het echt te zien. We praatten niet alleen over problemen en moeilijke dingen, maar deden samen juist veel leuke dingen. We vonden het heerlijk om lekker rond te lopen en te winkelen, even tussendoor met elkaar mee naar een therapiesessie gaan en daarna de lekkerste en leukste eettentjes bezoeken. Vaak gingen we naar haar ouders om daar katten te knuffelen en we genoten van alle tijd samen. Ook van de moeilijke tijden. Samen was beter dan alleen.

Met Kerst was ik ook bij haar. Julia wilde graag naar een kerstmarkt, zij was in augustus al bezig was met kerstkaartjes en versieringen. Ik ben helemaal geen kerstliefhebber, maar omdat zij zo graag wilde, heb ik met een diepe zucht toegezegd. Dat is uiteindelijk een supergrappige dag geworden. We vulden elkaar goed aan, als een soort yin en yang van elkaar.’

Brok in mijn keel van angst

‘We hebben ook veel moeilijke periodes met elkaar gedeeld. Toen ik werd opgenomen in een kliniek, kwam ze zelfs langs om me op te vrolijken. En toen zij in het ziekenhuis lag, nam ik de eerste de beste trein om bij haar te zijn. We lieten beiden niet veel mensen toe als het slecht met ons ging. We deden naar de buitenwereld alsof alles goed ging, terwijl we ons vanbinnen eigenlijk rot voelden. Maar bij elkaar konden we wel ons ei kwijt en dat maakte onze band zo sterk en bijzonder.

Begin vorig jaar werd Julia weer opgenomen in een kliniek vanwege een psychose. Ik zocht haar op, maar Julia was suf van de medicatie en niet zo opgewekt en aanwezig als ze normaal was. Ik vond dat een hele moeilijke dag, omdat ik voelde dat er iets anders was dan andere keren. Op de terugweg in de trein heb ik uit zorgen ook enorm moeten huilen. Ik miste Julia zoals ze altijd was en had er een naar gevoel over.

Door de opname was ze niet veel bereikbaar en als ik haar sprak, gaf ze aan dat ze te moe en suf was om te praten. Ik snapte dat, want een opname kan heel heftig zijn. Dat had ik zelf ook meegemaakt en soms heb je al je energie nodig om de strijd te voeren om aan je herstel te werken. Ik respecteerde haar daarin en gaf haar de ruimte waar ze om vroeg.

Maar op een dag belde ze me onverwachts. Ze vertelde me dat ze weer naar huis ging, omdat ze weg mocht uit de kliniek. Dat had ik niet verwacht. Toen we ophingen, had ik meteen een brok in mijn keel van angst. Waarom kan ik niet uitleggen, want het was niet zo dat ze iets zei wat aanleiding gaf om me zorgen te maken, maar het gevoel overviel me. Ik besloot haar een appje te sturen dat ik van haar hield en kreeg terug dat ze ook van mij hield. Daarna hoorde ik niks meer. Ik probeerde haar nog te bellen en appjes te sturen, maar mijn berichten kwamen niet meer aan. De volgende dag hoorde ik dat ze zelfmoord had gepleegd.’

Schuldgevoel

‘Ik had de dagen voor haar dood een gevoel gehad dat er iets aan zou komen, maar ik had nooit verwacht dat ze zou overlijden. Het was ondenkbaar dat mijn vriendin er niet meer was, dat we niet meer alle ins en outs van ons leven konden bespreken, nooit meer iets leuks zouden ondernemen… Ik was ontzettend verdrietig en ik voelde me ook schuldig. Had ik iets kunnen doen om het te voorkomen?, bleef ik me maar afvragen. Dat gevoel was zo zwaar dat ik in een dal raakte. Ik wilde graag naar Julia toe en zag het allemaal niet meer zitten zonder haar. Het was een verstikkend gevoel, alsof ik vast zat. Het ging zo slecht dat ik ben opgenomen in een kliniek.

De eerste weken daar ging het niet goed met me. Ik had zoveel verdriet en wilde het liefst niks meer voelen. Maar door de therapie die ik kreeg, begon ik in te zien dat het normaal was dat ik verdrietig was en dat ik niks had kunnen doen om Julia’s dood te voorkomen. Ik ben vaker opgenomen, maar dit keer was het een lange opname van meerdere maanden. Dat was ook echt nodig. Ik moest mezelf de ruimte geven om te rouwen om het verlies en aan mijn herstel te werken. Langzaam maar zeker klom ik uit de put dankzij de steunende hulpverleners, familie en vrienden die niet opgaven. Ik volgde ook EMDR-therapie, wat me erg heeft geholpen. Hierdoor heb ik het verlies van Julia een beetje kunnen verwerken. Erover praten, het verdriet delen en het toestaan heeft mij uiteindelijk het meest geholpen.’

Dankbaar gemis

‘Ik ben nu een paar maanden uit de kliniek en het gaat goed met me, maar dat betekent niet dat het verdriet minder is. Het is wel een dankbaar gemis. Ik ben namelijk dankbaar dat we het zo fijn hadden samen. Daarom doet het zo’n pijn dat ze er niet is. Het laat zien hoe belangrijk haar vriendschap voor me was. Ik heb moeten leren rouwen en ben daar nog steeds mee bezig. Veel dagen gaat het goed, maar sommige dagen kruip ik in haar kleding onder haar dekentje op de bank en kijk ik huilend alle foto’s en filmpjes terug. Maar ook dat is oké, dat hoort erbij.

Het liefst denk ik terug aan haar eigenwijze dingen. Ze kon zo heerlijk haar eigen mening hebben, gekke acties verzinnen en opmerkingen maken. En ik denk vooral aan haar liefde voor anderen. Had ze van die liefde maar wat aan haarzelf gegeven, denk ik vaak. Maar deze dingen zorgen voor een glimlach op mijn gezicht. Ze was een heel warm persoon die overal wel wat van haarzelf achterliet. Over haar praten met anderen vind ik nog weleens moeilijk. Dat maakt het ineens echt dat ze er niet meer is, in plaats van een nachtmerrie waar ik uit wakker wil worden. Iedereen die van haar hield, mist haar enorm. Dierbare foto’s en filmpjes die we terugvinden, sturen we naar elkaar toe. Ik weet dat ik niet alleen ben. Ook al voelt dat soms wel zo zonder Julia.’

Wat als?

‘De vraag ‘wat als?’ heeft me lang beziggehouden. Wat als ze haar niet naar huis hadden laten gaan? Wat als de hulpverleners haar beter hadden geholpen? Maar met al deze boze gevoelens schoot ik niks op. De realiteit is dat Julia deze keuze zelf heeft gemaakt. Mensen die zich nog nooit suïcidaal hebben gevoeld, snappen niet wat het is, maar ik begrijp het wel. Het is een snak naar rust en iemand ziet geen andere manier om daaraan te komen, terwijl die er wel zijn.

Kijk maar naar mij; ik zag het leven een aantal maanden terug echt niet meer zitten, maar ik ben blij dat ik er nog ben. Het is voor mij niet te accepteren dat Julia er niet meer is, maar ik probeer wel haar keuze te respecteren. Er is niks dat ik kan doen om het te veranderen. Ik moet ‘wat als?’ loslaten en vasthouden aan de mooie herinneringen. Ik had er alleen graag nog veel meer willen maken.’

Heb je last van suïcidale gedachten? Dan kun je 24/7 terecht bij 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl.

*de gebruikte namen zijn om privacyredenen aangepast

Wil je meer real life verhalen lezen? Koop dan nu de GIRLZ online of in de winkel.

Lees ook:

Beeld: Unsplash / Tekst: Michelle Iwema – GIRLZ 12 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen