slaapverlamming slapen

Real life story: ‘Ik durf vaak niet te gaan slapen, dus ik slaap nu maar twee uur per nacht’

Ruby (21) heeft al vijf jaar last van slaapverlamming. Als ze wakker wordt uit haar slaap, kan ze haar lichaam niet bewegen en beleeft ze een real-life-nachtmerrie.

‘Vanwege mijn slaapverlammingen hield ik mezelf altijd wakker totdat het licht werd. Zo rond zeven uur ’s ochtends durfde ik pas te gaan slapen. Ik voelde me dan veiliger, omdat ik dacht dat de man die ik tijdens mijn slaapverlamming zag, alleen ’s nachts kwam. Maar sinds drie maanden heb ik het ook overdag. Ik durf hierdoor nu niet meer alleen te slapen. De slaapverlamming maakt mij paranoïde en angstig.’

Geen nachtmerrie

‘Ik was 16 toen het voor het eerst gebeurde. Ik lag in bed te slapen en werd wakker omdat ik het gevoel had dat iemand me bekeek. Ik zag toen een zwart silhouet bij mijn deur staan. Voor een lange tijd kon ik mijn lichaam niet bewegen. Toen dat wel weer lukte, was hij weg. Ik wist niet wat me overkwam. Ik dacht dat ik een geest had gezien. Dit gebeurde een paar nachten achter elkaar, telkens met hetzelfde personage. Op een gegeven moment werd het heftiger. Hij kwam steeds dichterbij. Dan stond hij bijvoorbeeld heel nonchalant aan het voeteneind van mijn bed. Uiteindelijk begon hij tegen mij te praten en te schreeuwen. Ik wilde wegrennen, maar ik kon helemaal niets.

Toen hij een keer bij mij op bed sprong en met mijn dekens begon te schudden, voelde ik mijn hele bed heen en weer gaan. Ineens zat ik rechtop te huilen en hysterisch te gillen. Mijn vriend lag naast mij te slapen en ik vertelde hem dat ik een geest had gezien. Ik was ervan overtuigd dat het geen nachtmerrie was. Voor mijn gevoel was ik al wakker en waren mijn ogen al open toen alles gebeurde.

Het klinkt onrealistisch, maar het voelde heel realistisch en ik kon het niet begrijpen. Ik durfde het dan ook aan niemand anders te vertellen dan mijn vriend. Ik was bang dat mensen zouden denken dat ik gek was als ik zou zeggen dat ik dacht dat ik geesten zag. Op een nacht schreeuwde het zwarte silhouet dat ik weg moest gaan. Vanaf dat moment was hij ineens verdwenen. Ik heb hem toen twee jaar niet gezien, maar toen ik verhuisde, begon alles opnieuw.’

De schaduwman

‘Toen ik gesetteld was in mijn nieuwe huis, zag ik op Netflix de documentaire Nightmare voorbijkomen. Er stond bij dat het over slaapverlamming ging, een tijdelijke stoornis waardoor de persoon in kwestie vastzit in een toestand tussen waken en slapen en zich niet kan bewegen. Dit trok door mijn eigen ervaringen mijn aandacht. Op een gegeven moment lieten ze in de documentaire een stukje zien over een zwart silhouet die ze de schaduwman noemde. Dit was precies dezelfde man van mijn dromen. Blijkbaar zien heel veel mensen met slaapverlamming hem. Ik schrok hier zo erg van, dat ik meteen moest huilen. Ik heb de documentaire toen uitgezet. Doordat ik mezelf in het verhaal herkende, ben ik erachter gekomen dat wat ik meemaak slaapverlamming is. Hiervoor had ik er nog nooit over gehoord.

Ik belde mijn beste vriendin en voor het eerst vertelde ik alles aan iemand anders dan mijn vriend. Ze reageerde gelukkig heel begripvol. Samen hebben we Nightmare toen afgekeken. Ik ging destijds al naar een psycholoog omdat ik depressief was. Ik vertelde haar wat ik allemaal had meegemaakt en dat ik dacht dat ik slaapverlammingen had. Zelf dacht ik dat het door mijn depressie kwam, maar mijn psycholoog vertelde dat het ook kan komen doordat ik eindelijk over mijn traumatische gebeurtenissen was gaan praten.

Daarnaast zijn stress en weinig slaap ook triggers, hoewel ik juist weinig sliep door al die enge dingen. Ik heb toen EMDR-therapie gehad. Ze laten je dan je trauma’s verwerken door middel van oogbewegingen. Als je slaapt, bewegen je ogen namelijk ook om de beelden die je gedurende de dag hebt gezien te verwerken. Bij EMDR-therapie gebeurt hetzelfde, maar dan met je ogen open. Na de sessies heb ik een hele lange tijd geen slaapverlammingen meer gehad. Tot drie maanden geleden.’

Heftigste keer

‘Een paar weken geleden ging ik een dutje doen op bed. Mijn vriend zat in de woonkamer, dus ik durfde te gaan slapen. Ik droomde dat ik samen met hem over een pad liep. In mijn droom zei hij tegen mij: “Je moet je benen strekken, anders gaat het mis. Dan gebeurt het”. Ik vroeg hem toen: “Wat gebeurt er dan?” Op dat moment werd ik ineens wakker op mijn buik. Mijn armen lagen gekruist onder me over mijn borsten en met mijn hoofd keek ik omhoog naar de muur. Ik zette alle kracht om te bewegen, maar er gebeurde niets. Op de muur zag ik een schaduw op me af komen. Achter mij in de kamer zit een raam, dus de schaduw op de muur kon theoretisch gezien echt zijn.

Ik voelde dat hij op me ging zitten en mij neerdrukte op het bed, zodat ik niks kon doen. Ik was zo aan het strijden, ik dacht echt dat het nooit meer voorbij zou gaan. Wat ik nu ga vertellen is heel raar, maar het voelde alsof er iets bij me naar binnen ging. Het is heel heftig om uit te spreken, maar alsof ik verkracht werd. Het gekke is dat dat niet mijn grootste zorg was. Ik was alleen maar gefocust op het weer kunnen bewegen. Tegelijkertijd was het alsof er allemaal bommen naast mijn hoofd ontploften. Het waren heel veel prikkels in één keer. Toen ik weer kon bewegen, rende ik gelijk naar mijn vriend toe. Ik was helemaal buiten adem en overstuur. Ik had al weleens eerder handen op mijn buik gevoeld, maar nog nooit zoiets heftigs als dit.’

Hulp zoeken

‘Bij een slaapverlamming maakt je brein geen connectie meer met je lichaam. Je brein is dan wakker, maar je lichaam slaapt nog. Het gebeurt het meest als je op je rug ligt, maar de laatste tijd maakt het bij mij niet meer uit hoe ik lig; het gebeurt in iedere positie. Ik kan inmiddels aanvoelen wanneer de slaapverlamming eraan komt. Mijn hele lichaam begint dan te vibreren. Dit voelt eigenlijk best lekker. Het is net een massagestoel. De vibratie komt net voordat ik in slaap val. Wanneer ik dit opmerk, probeer ik mezelf wakker te houden. Dat lukt de laatste tijd aardig, omdat ik dan keihard begin te schreeuwen. Daarnaast doe ik het licht aan en ga ik bijvoorbeeld een film kijken. Ik durf dan niet meer te gaan slapen. Het lukt me alleen niet altijd om het tegen te houden of wakker te blijven.

De laatste tijd wordt het zelfs steeds moeilijker, omdat ik zo weinig slaap dat mij lichaam door de vermoeidheid soms ineens een soort van shutdown heeft. Ik val dan uit het niets in slaap. Als ik dan een slaapverlamming krijg, komt er naast de vibratie van mijn lichaam een geluid bij, alsof er allemaal bijen naast mijn hoofd zoemen. En dan gebeuren er al die enge dingen. Het is altijd negatief, bijna demonisch. Ik dacht altijd dat het geesten waren, maar ik snap nu wel dat ik dingen zie die er niet zijn en dat het gewoon door de slaapverlamming komt. Mijn lichaam is dan, zoals de benaming al doet vernoemen, verlamd.

Voor mijn gevoel duurt dat heel lang, alsof er geen einde aankomt. Maar ik heb geen idee wat de werkelijke duur is. Het zou net zo goed maar twee minuten kunnen zijn. Mijn vriend is weleens wakker terwijl het gebeurt. Hij schrikt daar dan heel erg van. Ik ben dan aan het trillen en heb moeite met ademhalen. Ik adem dan heel zwaar door mijn neus, terwijl ik een soort van aan het hyperventileren ben. Hij probeert me dan wakker te maken, maar hij krijgt nul reactie uit mij. Ik merk hier ook niets van.

Wanneer ik eindelijk wakker word, is het alsof ik mijn ogen opendoe terwijl ze al open waren. Voor mijn gevoel was ik dus al wakker. Het is heel onbegrijpelijk. De realiteit is er niet meer. Ken je het gevoel wanneer een lichaamsdeel, zoals je been, slaapt en het gaat tintelen als het wakker wordt? Zo voelt mijn hele lichaam als ik uit mijn slaapverlamming kom. Als ik eruit ben, moet ik mezelf weer wakker houden, omdat je er anders weer in terug kan vallen. Ik heb het gevoel dat ik nog niet het ergste heb meegemaakt. Alsof het allemaal nog erger kan worden en ik in een dieper stadium terecht zou kunnen komen, waarbij ik echt ga hallucineren. Dat wil ik echt niet.

Ik hoopte dat het net als de vorige keren weer weg zou gaan, maar het duurt nu al te lang en mijn slaap lijdt eronder. Momenteel heb ik soms wel zes keer op een avond slaapverlamming en slaap ik maar twee uur per nacht, dus ik moet wel weer hulp gaan zoeken. Gelukkig kan ik er met mijn vriend en twee beste vriendinnen heel goed over praten. Zij staan zelfs ’s nachts voor me klaar als ik een heftige aanval heb gehad. Mijn vriend stelt me dan gerust en mijn vriendinnen kan ik altijd appen. Ik heb het ook aan mijn moeder verteld. Zij vertelde dat ze het vroeger ook heeft gehad, dus ze begrijpt heel goed wat ik meemaak. Bij haar is het voorbij gegaan. Ik hoop dat dat bij mij ook gebeurt.’

*de gebruikte namen zijn om privacyredenen aangepast

Wil je meer real life verhalen lezen? Koop dan nu de GIRLZ online of in de winkel.

Lees ook:

Beeld: Unsplash / Tekst: Jamy Joy Sens – GIRLZ 9 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen