Nora (19) had jarenlang last van suïcidale gedachten. Pas door therapie kwam ze erachter dat dit kwam omdat ze seksueel misbruikt is door haar opa.

Logeren bij opa en oma

‘Toen ik heel klein was, ging ik nooit logeren bij mijn opa en oma van mijn vaderskant. Er was niet zo heel veel contact met ze en daarnaast vertelde mijn moeder me later dat ze altijd een raar voorgevoel had over mijn opa. Daarom zorgde ze dat het er niet van kwam. Maar toen ik vier jaar oud was, stond mijn vader erop dat ik ook een keer bij zijn ouders zou logeren. Het waren immers toch zijn ouders en ze vroegen waarom ik nooit kwam, dus ging ik erheen. Toen ik daarna weer thuiskwam, was er iets in mij veranderd. Dat zag je erg aan mijn gedrag. Ik begon weer in bed te plassen, kreeg ineens woedeaanvallen en sloeg dan met deuren. Op mijn vijfde zette ik een mes op mijn keel en zei ik dood wilde. Heel heftig natuurlijk, vooral omdat ik zo jong was. Maar waar dit gedrag vandaan kwam, wist niemand.

Op mijn 12e hoorde ik dat mijn tante als kind door mijn opa zou zijn misbruikt. Dat was wel een shock. Mijn oma en vader geloofden haar niet en mijn tante is nooit naar de politie gegaan. Maar het was wel iets dat al jaren als een gerucht door de familie was gegaan. Ik zag mijn opa en oma maar heel af en toe. Zij waren niet erg betrokken bij mijn jeugd, dus ik zag ze alleen weleens op een verjaardag. Ik heb nooit meer bij ze gelogeerd en toen mijn ouders op mijn zestiende uit elkaar gingen, werd het contact met mijn vader en zijn familie geheel verbroken. Toen heb ik ze nooit meer gezien.’

Seksueel misbruikt

‘Tegen de tijd dat ik tiener was, ging het met mij alsmaar slechter. Ik had een heel laag gevoel van eigenwaarde en voelde me vaak suïcidaal. Ik voelde altijd een leegte die ik probeerde te vullen. Soms met aandacht van jongens, andere keren met alcohol of door mezelf pijn te doen door middel van zelfbeschadiging. Maar het gevoel bleef altijd. Soms was het wat meer op de achtergrond, andere keren dacht ik er zelfs over na om er een einde aan te maken. Alleen het verdriet van mijn moeder of vriendinnen hield me dan tegen. Uiteindelijk ging het niet meer en ben ik in therapie gegaan.

Eerst pakte ik met therapie de dingen aan zoals de zelfmoordgedachten en de zelfbeschadiging, maar al snel besefte ik dat dit slechts symptomen waren. Er was iets dat veel dieper in mij zat, waar dit door werd veroorzaakt. Ik heb daarom een therapiesessie ‘’healing van je innerlijke kind’’ gedaan. Hiermee pak je onverwerkte emoties aan uit je kindertijd. Bij mij zorgde deze sessie voor beelden die omhoogkwamen van iets dat mij als kind was overkomen: tijdens het logeren bij mijn opa op 4-jarige leeftijd had hij me seksueel misbruikt.’

Herbelevingen

‘Nadat de beelden omhoog waren gekomen, kreeg ik steeds vaker herbelevingen. De eerste keer gebeurde het toen een vriendje mijn pols aanraakte. Dat vormde een trigger om het gevoel weer opnieuw te beleven dat ik op mijn vierde had gevoeld. De beelden werden als een soort filmpje in mijn hoofd afgespeeld die ik niet stop kon zetten. Het was ontzettend heftig om mee te maken, maar eindelijk begreep ik waar mijn vervelende gevoelens vandaan kwamen. Als 4-jarige had ik me niet kunnen uiten en alle opgekropte emoties en schaamte hadden invloed gehad op hoe ik me voelde over mezelf.

Toen ik het mijn moeder vertelde, vond zij het natuurlijk verschrikkelijk. Maar er vielen voor haar een hoop puzzelstukjes op zijn plek. Het voorgevoel dat ze over mijn opa had gehad, het gerucht dat hij mijn tante had misbruikt en mijn gedrag na het logeren vormden ineens een logisch geheel. Ik heb onder meer EMDR- therapie gevolgd om dit trauma aan te pakken. Elke keer moest ik erover praten, tot het steeds minder moeilijk was. Toen ik klaar was met de EMDR-therapie hoopte ik dat ik verder kon gaan met mijn leven. Ik had mijn problemen aangepast en hoopte op een frisse start.’

Euthanasie

‘Een aantal maanden ging het erg goed, maar daarna kreeg ik weer last van negatieve gedachten. Dat was heel eng, want het voelde alsof ik terug was bij af. Ik zocht op internet informatie over manieren om er een eind aan te maken en kwam zodoende uit op euthanasie plegen. Hierbij word je geholpen met zelfdoding, bijvoorbeeld als je terminaal ziek bent. Dat leek mij een waardige manier om te gaan. Ik heb me toen aangemeld en kreeg uiteindelijk een brief om met het intakeproces te beginnen. Je kunt echt niet makkelijk euthanasie plegen. Eerst krijg je allemaal gesprekken en beoordelingen.

Ik wilde echt niet meer leven en voelde me moedeloos, maar een paar weken na het ontvangen van de brief had ik een heel helder moment. Ik wist dat ik toch moest blijven leven. De brief van de levenseindekliniek heb ik toen verbrand. Dat symboliseerde voor mij een nieuw begin waarin zelfmoord geen optie meer zou zijn. Ik besloot alles te proberen om eruit te komen. Ik ben weer in intensieve therapie gegaan, waarbij ik ook hypnose behandelingen kreeg. Dat was loodzwaar. Ik heb na die sessies gehuild als een baby. Maar stapje voor stapje ging het steeds beter.’

Confronteren

‘Inmiddels heb ik mijn therapie bijna afgerond. Dat is heel zwaar geweest, maar ik ben echt trots op hoe ver ik ben gekomen. Ik denk dat ik eindelijk zo diep ben gegaan, dat ik de basis leg voor een mooi leven. Toen ik het seksueel misbruik begon te verwerken, kwamen er een hele hoop haatgevoelens boven tegen mijn opa. Ik wilde hem het liefst vermoorden. Die gevoelens verdwenen gelukkig ook weer met tijd. Ik heb contact gezocht met de tante die ook door hem zou zijn misbruikt, maar die had geen behoefte om erover te praten met me. Misschien komt dat nog wel een keer.

Ik ben binnenkort van plan om mijn opa te gaan confronteren. Niet om boos te worden maar ik wil de schaamte die ik altijd voelde aan hem teruggeven. Wat hij daarmee doet, moet hij dan zelf weten. Ik heb hem vergeven. Dat heb ik niet gedaan voor hem, maar voor mijzelf. Zo kan ik door met mijn leven. Mijn moeder gaat daarvoor contact opnemen met mijn oma. Het wordt ook de eerste keer dat mijn oma te horen zal krijgen wat mij is overkomen. Ik weet niet of zij er toentertijd iets van vermoedde. Maar ik ben er niet op uit om iemand beschuldigen. Ik wil de confrontatie enkel om het voor mezelf af te sluiten. Wat zij daarna doen met hun gevoelens hierover, moeten ze zelf weten.’

Zwaar geheim

‘Seksueel misbruik overkomt meer mensen dan je zou denken. Het is zo’n zwaar geheim dat veel mensen het wegstoppen. Dan zie je wel aan gedrag dat er iets mis is, maar vaak hebben mensen er geen bewuste herinnering meer aan. Of het is te moeilijk om over te praten. Zeker als het te maken heeft met iemand in de familiekring en je ook het risico loopt om niet geloofd te worden. Toch is het belangrijk om erover te praten. Als ik niet was gaan praten, was ik hier misschien niet geweest. Wat me door al deze moeilijke tijden heen heeft gesleept, was de steun van mijn moeder, bonusvader, zus en mijn vrienden.

Zelfs als ik ze op afstand hield als ik in mijn verwerkingsproces zat, wist ik dat ze er voor me waren. Dat gevoel was genoeg. Zij gaven mij de mogelijkheid om te praten en uit te huilen wanneer ik daar behoeft aan had, maar dwongen me nooit om te praten op momenten dat het te moeilijk was. Daar zal ik ze eeuwig dankbaar voor zijn. Op dit moment voel ik me alsof ik al een hele marathon erop heb zitten, maar de finish nog twee km verderop is. Ik heb dus nog wel wat te gaan, maar ik weet dat ik het moeilijkste al achter de rug heb. Toch zijn de laatste loodjes altijd zwaar, dus ik moet nog even doorzetten. Hopelijk kan ik met mijn verhaal anderen laten zien dat hoe diep het dal ook is, je er echt uit kunt komen. Mij lukt het immers ook!’

*de gebruikte namen zijn om privacyredenen aangepast

Wil je meer real life verhalen lezen? Koop dan nu de GIRLZ online of in de winkel.

Lees ook:

Tekst: Michelle Iwema, GIRLZ Zomerboek 2019

Beeld: 123RF