vriend gevangenis

Real life story: ‘Ik weet niet of ik vier jaar op mijn vriend kan wachten’

Door een noodlottig ongeval zit de vriend van Sterre (17) in de gevangenis. Hierdoor verslechtert hun relatie steeds meer.

‘Ik was 15 toen ik een relatie kreeg met Tim. We leerden elkaar via gezamenlijke vrienden kennen op school. Hij zat in 3 havo en ik een jaar lager. We werden smoorverliefd en deden alles samen. Mijn familie vond hem ook heel leuk, maar na een jaar veranderde alles. Tim belandde in de gevangenis en sindsdien vinden mijn ouders dat ik het uit moet maken en verder moet gaan. Ik wil hem niet laten vallen, maar het wordt steeds moelijker om een liefdevolle relatie met hem voort te zetten terwijl ik hem maar één keer in de week kan zien. We zitten dan tegen over elkaar aan een tafel en ik mag hem niet eens een kus geven.’

Geen reactie

‘Tim is een hele lieve jongen die nog geen vlieg kwaad doet. Hij haalde goede cijfers en spijbelen durfde hij niet. Hij was dan ook nog nooit in aanraking gekomen met de politie. Op een vrijdagavond was hij alleen thuis. Ik ging naar de bioscoop met mijn beste vriendin Lois, en hij zou gaan gamen met zijn beste vriend Mark, toevallig de broer van mijn bestie. Toen de film was afgelopen, kreeg ik geen reactie op mijn appjes. Ik probeerde hem te bellen, maar zijn telefoon stond uit. Ik kreeg er een heel naar gevoel van in mijn buik. Mijn vriendin zei dat ik me geen zorgen moest maken en dat zijn telefoon waarschijnlijk gewoon leeg was en hij in slaap zou zijn gevallen. Ik haalde haar over om haar broer te bellen, maar ook zijn telefoon stond uit. Toen vond ze het ook wel vreemd worden. We besloten om bij mijn vriend thuis te gaan kijken. Daar waren alle lichten uit en er deed niemand open. Zijn ouders waren een weekendje weg naar de Ardennen en die durfde ik niet te bellen. Ik wilde ze niet onnodig ongerust maken. Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat er vast niets ergs was gebeurd en besloot naar bed te gaan. Morgenochtend belt hij vast met een goede uitleg, dacht ik.’

Joyriden

‘In de ochtend werd ik inderdaad gebeld, maar niet door Tim. Het was zijn moeder. “Er is iets ergs gebeurd”, zei ze. “Tim is opgepakt en Mark ligt in het ziekenhuis. We weten nog niet precies wat er is gebeurd, maar we komen nu naar huis”. Ik raakte helemaal in paniek. Direct erna belde Lois mij huilend op. Ze ging met haar ouders naar het ziekenhuis. Mijn moeder bracht mij daar ook heen. Hier hoorde ik dat Tim en Mark waren gaan joyriden met de auto van mijn schoonvader. Ze waren beiden nog geen 18 en nog bezig met hun rijlessen. Tim reed en was vlak bij zijn huis uit de bocht gevlogen tegen een lantarenpaal. De auto was total loss en Mark had ernstige verwondingen opgelopen. Hij werd in kritieke toestand met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Tim had niets ernstig en werd direct meegenomen naar het politiebureau. Mark overleed dezelfde dag nog aan een interne bloeding. Tim mocht pas na twee dagen op het politiebureau naar huis. Hij had die dagen niemand mogen zien of spreken, behalve een advocaat. Toen we hem gingen ophalen, vroeg hij of we gelijk langs het ziekenhuis konden om Mark te bezoeken. Het was zo’n pijnlijk moment. Ik kreeg geen woord uit mijn mond. Zijn moeder vertelde hem met trillende stem dat Mark daar niet meer was omdat hij het niet had overleefd. Ik zal de blik op Tim zijn gezicht nooit meer vergeten. Hij stortte volledig in.’

Rechtszaak

‘Iedereen was in een nachtmerrie beland, maar Tim nog het meest. Hij had het gevoel dat hij zijn beste vriend had vermoord en werd gelijk depressief. Dit gevoel werd versterkt door Lois en haar ouders die Tim ook als de schuldige zagen. Hij mocht niet eens op Marks begrafenis komen. Daar ben ik nog steeds boos over. Ze besloten beiden om te gaan joyriden. Hoe erg het ook is dat Mark er niet meer is, het is niet Tim zijn schuld. Alleen omdat hij het wel heeft overleefd, moet hij de lasten dragen. Hij kreeg voor de gebeurtenis een geldboete en een taakstraf opgelegd, maar dat vonden Lois haar ouders niet genoeg. Ze spanden een rechtszaak aan om Tim verantwoordelijk te stellen voor de dood van hun zoon. We kregen hierdoor een grote ruzie met Lois en haar familie. Alsof het voor Tim ook niet al erg genoeg was dat hij zijn beste vriend was verloren! We gingen een lang traject in en uiteindelijk besloot de rechter dat Tim schuldig was. Hij kreeg een gevangenisstraf van vier jaar opgelegd. Als ik terugdenk aan dat moment, kan ik het nog steeds niet geloven. De grond zakte onder onze voeten weg en daar hadden Lois en haar familie voor gezorgd. Ze hadden mijn vriend, die het al zo zwaar had, van mij afgenomen. En hierdoor had hij niet eens de mogelijkheid om zijn school af te maken. Als hij uit de gevangenis komt is hij 21, heeft hij een strafblad en geen diploma. Hoe ziet zijn toekomst er dan uit? Ik hoop dat Tim zichzelf op een dag kan vergeven. Maar mijn beste vriendin en haar ouders, die zal ik nooit vergeven. Ik weet dat het voor hen ook heel moeilijk is om een zoon en broer te verliezen, maar ik vind het oneerlijk dat ze Tim daarvoor verantwoordelijk houden. Tim vindt zelf dat hij het verdient om in de gevangenis te zitten. Dat vind ik zo erg.’

Niet meer hetzelfde

‘Hoewel ik superveel van Tim hou en er voor hem wil zijn, weet ik niet hoelang ik dit nog volhoud. We doen ons best om onze relatie voort te zetten, maar we staan steeds verder van elkaar vandaan. Tim is door de gebeurtenis ook veel veranderd en vooral in zichzelf gekeerd. Eerlijk gezegd herken ik hem nauwelijks meer. Die lieve jongen die mij altijd aan het lachen kon maken, is er niet meer. Er zit een omhulsel die op Tim lijkt, maar leeg voor zich uit staart. Ik ben dan ook voornamelijk degene die praat als ik langskom, maar inmiddels weet ik ook niet meer wat ik moet zeggen. Soms zitten we daar een uur lang bijna stil tegenover elkaar om ons heen te kijken, terwijl je zou denken dat je na een week elkaar niet gezien te hebben een hoop te vertellen hebt. Eigenlijk komt dat doordat iedere dag in de gevangenis bijna hetzelfde is voor Tim. Mijn leven gaat door. Tenminste, nu. In het begin zat ik vooral veel thuis, te huilen. Maar op een gegeven moment besefte ik dat ik ook weer leuke dingen moest gaan doen. Daar durf ik tegen Tim niets over te zeggen. Het voelt gemeen om enthousiast te vertellen dat ik uit ben geweest of lekker ben gaan shoppen, terwijl hij daar letterlijk vast zit in die gevangenis.’

Schaamte

‘Om eerlijk te zijn schaam ik me ook een beetje voor Tim. En daar voel ik me schuldig over, want ik vind het onterecht dat hij in de gevangenis zit. Maar als mensen vragen of ik een relatie heb of hoe het met mijn vriend gaat, durf ik bijna geen antwoord te geven. Want ondanks dat het geen zware crimineel is, zit mijn vriend wel in de gevangenis. En daar vormen mensen al snel een mening over. Ik zou willen dat ik zo stoer kon zijn om te zeggen dat het me niets kan schelen wat anderen denken, maar het doet wel iets met me. Binnenkort horen we of hij vanwege goed gedrag af en toe verlof mag krijgen om in het weekend naar huis te komen. Aan de ene kant kijk ik daar heel erg naar uit en aan de andere kant ook weer niet. Ik heb er nu al ruzie over met zijn ouders, omdat zij vinden dat hij dan niet te veel tijd met mij mag spenderen. Volgens hen moet hij dan bij zijn familie en vrienden zijn. Ik heb het gevoel dat zijn moeder hem ook tegen mij probeert op te zetten. De laatste tijd zegt Tim steeds vaker dat ik verder moet gaan met mijn leven en hem moet vergeten. Het voelt dan iedere keer weer alsof ik in een dramatische film zit. Maar ik besef steeds meer dat het niet Tims woorden zijn. Hij zegt precies dezelfde dingen tegen mij als zijn moeder. Misschien zegt ze het wel omdat ze het beste met me voor heeft en bedoelt ze het helemaal niet zo kwaad. Maar is het ook het beste voor Tim als ik het uitmaak? Dan heeft hij naast zijn ouders bijna niemand meer over. Zijn moeder houdt er helemaal geen rekening mee dat ik degene ben die daar trouw iedere week zit en zijn vrienden nauwelijks langskomen. Iedereen die van mijn situatie afweet, zegt dat ik het uit moet maken. Dat het te zwaar is en er toch geen toekomst inzit als hij eenmaal weer vrij is. Ik vind het moeilijk om aan de toekomst te denken en leef meer in het moment. De vraag of ik vier jaar op hem zou kunnen wachten, probeer ik zoveel mogelijk te negeren. Ik weet het gewoon echt niet. Voor nu heb ik me voorgenomen om af te wachten of Tim het verlof krijgt van de gevangenis. Dan kunnen we eerst kijken hoe dat verloopt.’

*dit is niet haar echte naam

Wil je meer real life verhalen lezen? Koop dan nu de GIRLZ online of in de winkel.

Lees ook eens een van onze andere real life stories:

Beeld: Unsplash / Tekst: Jamy Joy Sens – GIRLZ 2 2020

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen