snel rood walg van mezelf

Real life story: ‘Ik wil me nergens vertonen, omdat ik walg van mezelf’

Vrienden zeggen tegen Frederique* (19) dat ze een knappe meid is, maar zij vindt zichzelf zo lelijk, dat ze moeite heeft om zich in het openbaar te vertonen.

‘Als jonge meid was ik zelfverzekerd en vrolijk. Op school was ik altijd populair en ik had veel vriendinnen. Maar een bezoek aan de schooldokter op mijn elfde veranderde dit. De dokter zei dat ik te zwaar was en wat beter op mijn eten moest letten. Voor mij voelde dat als iets waar ik meteen iets aan moest doen, dus stopte ik per direct met het eten van vlees en vis. Ik begon af te vallen, maar het zorgde er niet voor dat ik me beter voelde.

Mijn zelfbeeld was door die dokter helemaal veranderd. Daarvoor had ik mezelf nooit dik gevonden, nu zag ik zelfs na het afvallen vet op plaatsen waar ik het nooit eerder had gezien. Ineens viel me ook op hoe bol mijn hoofd was. Ik ging online op zoek naar manieren om nog meer af te vallen. Zo kwam ik terecht op een pro-anorexia-site. Ik kreeg daar van anderen allemaal trucjes om af te vallen. Natuurlijk waren dit slechte manieren, zoals door over te geven, jezelf uit te hongeren of laxeermiddelen te gebruiken. Maar op dat moment zag ik niet hoe slecht dat voor me was. Ik voelde me gesteund door al die jongeren die me hielpen met afvallen, maar achteraf gezien hielpen die me alleen mijn leven te ruïneren.’

Zelfmoordpoging

‘Mijn ouders zagen dat het niet goed met me ging en probeerden hulp voor me te zoeken. Op mijn veertiende kreeg ik de diagnose depressie. Maar de hulp die ik kreeg, hielp niet; het ging met de tijd alleen maar slechter. Op school deed ik nog altijd vrolijk en verborg ik hoe ik me echt voelde: ik voelde me steeds ongelukkiger. Op mijn vijftiende wilde ik zo niet doorleven, dus heb ik een zelfmoordpoging gedaan. Ik werd alleen net op tijd door mijn moeder gevonden. Zij belde meteen een ambulance, die me naar het ziekenhuis bracht. Toen ik daar eenmaal bijkwam, baalde ik dat het me niet gelukt was. Het voelde voor mij als falen. Het liefst wilde ik dat niemand wist wat ik had gedaan, maar ik woon in een klein dorp. Het nieuws van mijn poging ging daar snel rond.

Toen ik een paar dagen later op school kwam, wist iedereen het. Dat vond ik heel vervelend. Ik bleef me vrolijk voordoen en als vriendinnen ernaar vroegen, wilde ik het er niet over hebben. School was een plek waar ik me fijn voelde, dus ik wilde dat gescheiden houden. Het gaf me houvast in een tijd waarin ik vanbinnen geen controle had over mijn gevoelens. Ik deed het ook altijd goed op school en daar was ik trots op. Zelfs als ik niet fit was, probeerde ik te gaan. Toch was ik vanbinnen zo somber dat ik kort daarna weer een zelfmoordpoging deed, en daarna nog een. Beide keren vond mijn moeder me op tijd. Zij voelde dat soort dingen op de een of andere manier aan.

Door die ambulances voor de deur wisten mensen in het dorp ook dat ik weer een poging had gedaan. Na de derde poging vertelden ze op school dat ze liever niet meer hadden dat ik kwam. Ik werd van school gestuurd omdat ze me te negatief vonden. Ik was toen net 16 jaar oud. Dat was voor mij echt heel zwaar. Ineens zat ik thuis zonder iets te doen. De sombere gevoelens werden er alleen maar erger. Ik begon me daarbij nog meer te focussen op mijn uiterlijk. Ik voelde me altijd al dik en lelijk, maar nu begon ik echt van mezelf te walgen.’

Uren huilen

‘Ik ga nu al drie jaar niet meer naar school. Die gevoelens over mijn uiterlijk zijn alleen maar erger geworden. Ik vind het moeilijk mezelf ergens te vertonen, omdat ik alles aan mezelf gewoon zo verschrikkelijk vind. Soms zit ik uren op mijn kamer te huilen omdat ik mezelf zo dik en lelijk vind. Als ik een afspraak heb gemaakt met iemand, dan kleed ik me wel tien keer om. Niks staat mooi en bij elke outfit zakt de moed me nog meer in de schoenen. Uiteindelijk zeg ik dan mijn afspraak af en ben ik de hele dag van slag. Dan kan ik zo kwaad zijn dat ik mezelf niet meer heb gepusht, want achteraf hoor ik dan van vrienden hoe leuk het wel niet was. Terwijl ik toen in mijn bed lag te janken.

Ik probeer wel steeds meer de deur uit te gaan. Dan kies ik de outfit die me het minst lelijk staat, maar die huilbuien en paniekaanvallen om mijn uiterlijk kan ik niet tegenhouden. Ik kijk heel vaak voordat ik de deur uitstap in de spiegel, omdat ik gewoon voel dat er iets weer niet mooi zit, bijvoorbeeld aan mijn haren. Ik kijk als ik buiten ben ook zo vaak mogelijk in de camera van mijn telefoon of in een spiegel. Gewoon om te checken hoe ik er uitzie op dat moment. Ik walg soms van mezelf. Als ik in de spiegel kijk, zou ik niet eens weten wat ik het mooist vind aan mezelf.

Mensen vragen weleens hoe ik nou zo depressief of onzeker kan zijn. Je ziet er zo mooi uit, zeggen ze dan, en je hebt zo’n mooi lichaam en gezicht. Maar zo zie ik mijzelf niet. Ik heb nooit een dag dat ik denk: o, het valt wel mee hoe ik eruitzie. Ik vind mezelf gewoon lelijk. En dat probeer ik niet altijd te laten merken, maar ik voel het wel zo. Ik geloof best dat de mensen die me mooi vinden het echt menen, maar ik denk dat zij gewoon een slecht beeld hebben van mijn uiterlijk, want ik zie mezelf nooit als knap.

Ik krijg natuurlijk ook vaak de vraag waarom ik niet naar school ga, of leeftijdsgenoten denken dat het een soort vakantie is om altijd thuis te zitten. Maar dat is het niet. Ik heb nooit vakantie, want in mijn hoofd is het altijd onrustig. Het liefst zou ik echt leven en mijn middelbareschooldiploma halen. Ik zou het leven van een normale girl van mijn leeftijd willen. Iemand die geen angsten heeft en in de spiegel kan kijken zonder te walgen van wat ze ziet. Ik zou zo graag een beter zelfbeeld hebben en wat meer zelfvertrouwen…’

Geen aanstellerij

‘Vriendinnen die me goed kennen, weten waar ik mee zit. Zij zijn heel lief en leggen geen extra druk op me met af te spreken. Ze weten dat ik het beste last minute kan kijken of het me lukt. Toch denk ik dat mensen die zelf geen geestelijke struggles hebben gehad, niet kunnen begrijpen hoe het voelt. Het is geen aandacht vragen, het is geen aanstellerij, het is écht. Alleen omdat je het niet ziet, betekent niet dat het er niet is. En dat anderen mij knap en leuk vinden, betekent niet dat ik het zelf zo kan zien. In mijn hoofd zit een verbinding die zorgt dat ik iets anders zie als ik in de spiegel kijk en waardoor ik walg van mezelf. 

Momenteel leef ik van dag tot dag. Iets wat me een beetje hoop geeft, is dat ik binnenkort ga beginnen met elektroshocktherapie. Dat krijg je niet zo snel; het wordt maar bij één procent van alle depressieve mensen gegeven als behandeling. Bij mij is de laatste jaren alles zo’n beetje al geprobeerd, daarom mag ik elektroshocktherapie proberen. Hopelijk helpt deze behandeling mij en is het een stapje in de goede richting om beter te worden. Het zou zo fijn zijn als ik deze gevoelens op een dag achter me laten. Dat ik weer blij kan zijn met wie ik zie in de spiegel, dat ik zonder zorgen om hoe ik eruitzie de deur uit kan gaan, zodat ik mijn diploma kan halen en weer kan gaan leven. Dat lijkt nu nog heel ver weg, maar ik blijf me daaraan vasthouden.’

Heb je last van psychische klachten en wil je hier graag hulp voor? Je kan via MIND anoniem contact opnemen met hulpverleners onder meer via WhatsApp of de chat. Kijk voor meer info op www.wijzijnmind.nl.

*de gebruikte namen zijn om privacyredenen aangepast

Wil je meer real life verhalen lezen? Koop dan nu de GIRLZ online of in de winkel.

Lees ook:

Tekst: Michelle Iwema, GIRLZ 4 2020

Beeld: Roos Koole, Getty Images

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen