dronken in de les

Real life story: ‘Ik zat dronken in de les’

Elisabeth (19) raakte verslaafd aan alcohol. Ze verscheen dronken in de les en bij haar bijbaan. Zij moest hiervoor afkicken in een kliniek.

Jongen

‘Mijn ouders zijn allebei workaholic. Ze waren vaak van huis en daardoor kreeg ik veel vrijheid als kind, maar slechts weinig liefde en aandacht. Emoties bespraken we thuis eigenlijk niet en zo leerde ik nooit hoe ik mijn gevoelens moest uiten. Op mijn elfde overleed mijn oma plotseling. Voor mij was dit enorm heftig en verdrietig. Ik had een goede band met haar en miste haar enorm. Maar ik wist niet hoe ik dat verdriet moest uiten.

Een jaar later leerde ik een jongen kennen, die kamper was. Ik vond hem meteen leuk, juist omdat hij zo anders was dan de andere mensen in mijn omgeving. Ik had vooral kakkers om me heen en deze jongen was dat helemaal niet. Hij gaf mij een keer een breezer. Ik vond niet alleen de smaak lekker, maar vooral het gevoel dat ik kreeg toen ik meer drankjes achter elkaar dronk. Die eerste keer dronk ik er meteen vijf. Ik hoefde eindelijk even niet na te denken en alle onrustige gevoelens en gedachten werden hierdoor verdoofd. Elk weekend ging ik naar die jongen toe en al heel snel stapte ik van de zoete drankjes over op sterke dranken van 40 procent alcohol. Ik vond deze fijner omdat die nog sneller werkten.’

Misbruik

‘De jongen met wie ik afsprak, zei dat ik onze afspraken geheim moest houden. Dat deed ik ook, omdat ook graag mijn drinken gescheiden wilde houden van mijn andere vrienden. Al snel was ik volledig in zijn ban. Ik dacht dat ik hem leuk vond omdat ik zo obsessief met hem bezig was. Hij trok me aan en stootte me vervolgens weer af, waardoor ik hem nog meer wilde pleasen. Het zorgde voor een hele rare dynamiek. Op een gegeven moment begon hij misbruik van de situatie te maken. Als ik drank ophad, deed hij seksuele dingen bij me. Als ik nee zei, ging hij gewoon door. Ik herinnerde me na afloop dan nog heel goed dat ik nee had gezegd, maar ik wist niet hoe ik ermee moest stoppen. Na twee jaar voelde ik me echter zo naar door al die seksuele dingen die van tijd tot tijd gebeurden, dat ik me sterk genoeg voelde om niet meer langs te gaan en dat dus volledig stopte.’

Dronken naar bijbaan

‘Omdat ik inmiddels wat ouder was, begonnen ook steeds meer mensen om me heen te drinken. Dus viel het niet op dat ik met hen meedeed. Eerst dronk ik alleen in de weekenden, maar op een gegeven moment werden de weekenden steeds langer. Omdat ik geen last had van katers, ging ik wel gewoon nog naar school. Maar hoe langer ik dronk, hoe meer ik nodig had om me goed te voelen. Toen ik 16 was, dronk ik ‘s morgens al en zat ik dus ook dronken in de les of ging ik dronken naar mijn bijbaan. Als ik even niet dronk, begon ik te trillen of brak het zweet me uit. Het enige dat dan hielp was weer gaan drinken. Ik wist wel dat dit niet goed was, maar ik besefte niet dat het afkickverschijnselen waren. Ik kon mezelf niet als verslaafde zien. Dat waren toch mensen die onder een brug lagen met een spuit in hun arm? Niet een meisje uit een net gezin. Thuis had ik aan de lopende band ruzie. Mijn ouders wisten wel dat er iets speelde, maar hadden niet door dat alcohol een probleem was. Omdat ik op school nog steeds mee kon komen, dachten zij dat de problemen wel mee moesten vallen. Maar toen ik eenmaal overdag ging drinken, raakte ik al snel de controle kwijt. Ik besloot om nooit meer dronken op school of naar mijn bijbaan te gaan, maar het drinken kon en wilde ik niet opgeven. Dus koos ik ervoor om maar te spijbelen en niet meer naar mijn baan te gaan. En zo kwam het dat ik op mijn zeventiende stopte met school en niets anders meer deed dan feesten en drinken. 

Overdosis

‘Toen ik 17 was, ging mijn familie op zomervakantie en bleef ik alleen thuis achter. In die zes weken, heb ik alleen maar gefeest. Ik at eigenlijk niks, misschien een appel elke twee dagen. Ik was alleen bezig met drinken, mensen uitnodigen die drank mee zouden kunnen nemen en ik was veel gaan blowen. Zo viel ik zelfs 20 kilo af. Toen mijn ouders terugkwamen, heb ik geprobeerd alle lege flessen op tijd weg te gooien. Maar mijn vader zag in de vuilnis allemaal joints en natuurlijk was aan mij te zien dat het niet goed ging. In een opwelling heb ik hem alles verteld. Dat ik dronk en dat het niet goed met me ging. Ik zei dat ik zo niet meer verder wilde leven. Mijn vader heeft meteen psychologische hulp voor me geregeld, maar eigenlijk was ik nog niet klaar voor hulp. Ik loog tegen de psychologen over hoe het met me ging en gebruikte de medicijnen die ze voorschreven om mezelf nog meer te verdoven. Dan nam ik meerdere kalmeringstabletten tegelijk met de alcohol. Ik heb ook een paar keer een overdosis gepleegd met mijn medicatie. De laatste keer was ik er echt klaar mee en nam ik alle slaappillen die ik had in een keer. Gelukkig heeft mijn zusje me op tijd gevonden. Die belde de ambulance en zo ben ik gered. Een dag later ben ik gewoon weer uit gegaan want ik wilde weer drinken. Zelfs bijna doodgaan, zorgde er niet voor dat ik wilde stoppen.’

Dakloos

‘Op een dag kwam ik weer dronken ‘s thuis en liep ik naar de kamer van mijn ouders. Die sliepen natuurlijk en werden wakker van mij. Mijn vader werd boos en zei dat ik maar weg moest gaan. Ik heb op weg naar buiten eerst nog een fles wijn in mijn tas gestopt. Daarna zwierf ik buiten maar een beetje rond. Bij een bushokje dronk ik de fles wijn leeg. Ineens realiseerde ik hoe ellendig mijn leven eruitzag. Ik was 17 jaar, kon niet zonder alcohol en was nu ook nog eens dakloos. Ik had geen familie meer waar ik kon aankloppen en contact met vroegere vrienden was verwaterd. De enige mensen waar ik mee omging, waren andere gebruikers. Ik ben ‘s morgens weer naar huis gegaan en heb mijn ouders uitgelegd dat ik nu echt hulp wilde hebben. En dat meende ik ook. Gelukkig wilden zij me helpen.

Ik ben naar een crisisopvang gegaan waar ik moest afkicken. Dat was behoorlijk heftig want ik verdoofde alles al zo lang met alcohol, dat nuchter zijn echt vreemd was. Ondertussen werd er een betere oplossing gezocht om verder te werken aan mijn problemen. Zo raadde iemand Yes We Can Clinics aan. Toen ik hoorde over hun programma wist ik zeker dat ik daarheen wilde.’

Nuchter

‘In de kliniek heb ik hard aan mezelf gewerkt. Ik kwam erachter dat ik allemaal onverwerkte emoties had. Voor het eerst praatte ik bijvoorbeeld over de dood van mijn oma en over de nare ervaringen met de jongen toen ik jonger was. Het praten hielp enorm. Ik leerde dat ik mijn oude gedrag moest afleren en een nieuwe basis moest aanleren als ik nuchter verder wilde leven. Toen ik aan het einde van het programma kwam, werd me gevraagd of ik naar een Safe House wilde gaan om verder te werken aan mijn herstel. Dit is een vorm van tijdelijke begeleide woonopvang. Ik besloot dat te doen.

Het is nu twee jaar geleden dat ik voor het laatst heb gedronken en ik woon nog steeds in het Safe House. Ik ben hier echt een nieuw leven begonnen. Ik ga vaak naar meetings en werk hard aan mijn herstel. Eigenlijk word ik een steeds betere versie van mezelf en dat is fijn om te merken.’

Dankbaar

‘Voor mij is het nu belangrijk om mijn leven weer op te pakken. Zo ga ik weer naar school om mijn VWO af te maken, ik heb mijn rijbewijs gehaald en ik heb nieuwe – gezonde – vrienden gemaakt. Ik wil me nooit meer voelen zoals vroeger. Vooral die nacht in het bushokje was echt mijn rock bottom. Maar dat had ik blijkbaar nodig om ermee te kunnen stoppen.

Nu het goed met me gaat, probeer ik ook wat terug te doen. Zo vind ik het delen van mijn verhaal belangrijk, zodat ik daarmee anderen kan helpen. Want verslaafd worden aan alcohol kan iedereen overkomen. Ik was ook een kakkersmeisje dat goed presteerde op het VWO, en toch raakte ik verslaafd. Hopelijk kan mijn verhaal ervoor zorgen dat ik anderen kan behoeden voor wat mij is overkomen of dat ze hierdoor weten dat ze er ook uit kunnen komen. Ik ben elke dag dankbaar dat ik nog leef en nuchter mag zijn.’

Kijk voor meer informatie over Yes We Can Clinics op www.yeswecanclinics.nl

*de gebruikte namen zijn om privacyredenen aangepast

Wil je meer real life verhalen lezen? Koop dan nu de GIRLZ online of in de winkel.

Lees ook:

Tekst: Michelle Iwema, GIRLZ 11 2018

Beeld: 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen