De jeugd van Manon (17) was heel gewoon. Ze had een lieve familie, leuke vrienden en ging met plezier naar school. Totdat op een dag alles plotseling veranderde. Ze vond haar vader dood in zijn stoel.

Betoveren

‘Ik kijk met plezier terug op mijn jeugd. Mijn zusje, vader, moeder en ik waren een hecht gezin en niets of niemand kon tussen ons in komen. Omdat mijn ouders allebei parttime werkten was er altijd van een van mijn ouders thuis. Ze waren allebei een beetje getikt. We gingen vaak met z’n vieren naar een pretpark, dierentuin of kindershow en elk jaar gingen we zeker twee keer op vakantie. We genoten met z’n viertjes van het leven en konden samen hard lachen en lekker gek doen. Mijn vader speelde graag met mijn zusje en mij. We konden hem ‘betoveren’ zodat hij eventjes als een standbeeld stil stond en als ik in de woonkamer danste en meezong, deed hij altijd mee. Als het bedtijd was, ging ik vaak voor de grap ondersteboven in bed liggen. Mijn vader gaf me dan een nachtkus op mijn voeten in plaats van op mijn voorhoofd. Dan moesten we natuurlijk hard lachen. Als ik aan mijn vader denk word ik blij. Hij was een grappige, zorgzame, vrolijke en liefdevolle vader. Een vader die ik iedereen wens.’

Nachtmerrie

‘Samen met mijn zusje en moeder kwam ik op een dag uit school. Mijn moeder kon de sleutel van de voordeur niet zo snel vinden en dus belden we alvast aan. Er werd niet open gedaan. Dat was gek want mijn vader was thuis omdat hij een gebroken teen had. We dachten dat mijn vader achter in de tuin zat en de bel misschien niet had gehoord. Mijn moeder had de sleutel inmiddels gevonden en we liepen naar binnen.

Ik zag mijn vader zitten op de bank met de televisie aan. Normaal zou hij zo opspringen om ons te laten schrikken. Maar dat gebeurde niet. Mijn zusje en ik liepen naar hem toe, nog steeds denken dat hij een grapje maakte. Mijn zusje raakte mijn vader aan en voelde dat hij koud was. We wisten meteen dat het niet goed was. Dit was geen ‘betovering’. We keken of mijn vader nog ademde maar dat was niet het geval. Mijn vader was dood. Mijn moeder heeft meteen de hulpdiensten gebeld en zij bevestigden het. Hij heeft uit het niets een hartstilstand gehad, zomaar. Mijn moeder, zusje en ik konden het niet geloven. Het was alsof we in een slechte film zaten. In een nachtmerrie waaruit we hoopten snel wakker te worden. Ik was in shock, het kon gewoon niet waar zijn dat mijn vader dood was en niet meer terug zou komen. Papa was nooit ziek, altijd vrolijk en vol levenslust. Ik moest hard huilen maar omdat ik het gewoon niet kon geloven hielden de tranen snel op. Het leek alsof iemand anders dood was gegaan.

Begrafenis

Diezelfde avond werd hij opgehaald door mensen van het uitvaartcentrum. Daar was ik wel blij mee want het was heel raar en eng om hem zo op de bank te zien liggen. Hij lag vaker op de bank te slapen en dan hoorde je hem hard snurken. Nu was het akelig stil.

De dagen na zijn overlijden gingen als een waas voorbij. Ik had het gevoel dat mijn vader elk moment binnen zou komen. Dat alles een grap bleek te zijn en hij ineens weer voor me stond om me te knuffelen. Het was gek om op de begrafenis van mijn eigen vader te zijn. Vaders hoor je niet te begraven op zo’n jonge leeftijd, hij was pas 45 jaar. Vaders worden minstens tachtig en grijs. Mijn zusje en ik hadden onze mooiste jurk aan waardoor het voelde als een feestje. Er werd veel gelachen omdat iedereen herinneringen ophaalde aan mijn vader. Dat vond ik fijn.’

Verlatingsangst

‘Pas na de begrafenis kwam langzaam het besef dat hij echt weg was. Ik kreeg last van verlatingsangst. Als ik afscheid moest nemen van mijn moeder, als ik naar school ging bijvoorbeeld, had ik het heel moeilijk. Ik wilde niet bij haar weg. Ik was zo bang dat haar hetzelfde zou overkomen. Dat zij ook dood zou zijn als ik thuis zou komen.

Van mijn moeder hoefde ik nog niet naar school maar ik wilde graag. Ik hoopte dat het me zou afleiden. De eerste dag op school nadat mijn vader was overleden, was net als elke andere schooldag. Wel waren veel kinderen verdrietig om wat er gebeurd was. Ik begreep dat eerst niet omdat ik nog steeds niet geloofde dat ik mijn vader nooit meer zou zien. Ik merkte dat ik op school mijn gevoelens niet kon uiten. Soms als ik verdrietig was kreeg ik te horen dat het na een weekje wel over zou zijn en dat ik gewoon door moest met de les. Mijn tranen moest ik wegvegen. Ik voelde me steeds meer onbegrepen en alleen. Hierdoor heb ik mijn gevoelens weggeduwd en een muurtje om me heen gebouwd. Ik praatte er niet over omdat ik het gevoel had dat mensen mij en mijn verdriet niet begrepen. Misschien wisten ze niet goed wat ze tegen me moesten zeggen en zeiden ze daarom maar niets.’

Van me afschrijven

‘Ik begon met het schrijven van verhalen en gedichten. Op die manier kon ik het gemis van mijn vader een plekje geven zonder iemand lastig te vallen met mijn verdriet. Deze gedichten heb ik aan mijn moeder laten lezen en later heb ik ze gedeeld op Facebook. De positieve reacties die ik kreeg waren hartverwarmend. Door mijn gedichten te delen, kreeg ik het gevoel beter begrepen te worden. Ook ben ik begonnen met het schrijven van een boek. Met dat boek wil ik andere kinderen die ook een ouder moeten missen, laten zien dat ze niet de enige zijn.

Gelukkig kon en mocht ik thuis wel laten zien hoe erg ik mijn vader miste. Mijn moeder en zusje misten hem ook enorm en dat schept een band. Ik weet dat ik mijn moeder alles kan vertellen. We hielden sowieso al van knuffelen, maar dat doen we nu nog vaker. Er zijn veel foto’s en video’s van vroeger die we samen vaak bekijken. We denken dan met veel plezier terug aan die leuke tijd. En soms vertellen we elkaar onze mooiste herinneringen aan papa.

Website

Omdat het voor ons moeilijk bleef is mijn moeder op internet gaan zoeken wat we konden doen. Ze kwam een site tegen van ouders voor kinderen die een van hun ouders hadden verloren. Zij organiseren elk jaar een weekend om elkaar te leren kennen en leuke activiteiten te doen. Ik vond het niet meteen een goed idee omdat ik bang was dat ik dan alleen maar over mijn vader moest praten met vreemden en dat vond ik nog altijd moeilijk. Maar we zijn wel gegaan en daar ben ik heel blij om. Het was fijn om te zien dat ik niet de enige was zonder vader en dat het niet erg was om daar verdrietig over te zijn. Ik kon met kinderen praten die hetzelfde hadden meegemaakt, ik hoefde niet uit te leggen wat ik voelde want iedereen begreep elkaar. Het werd een heel gezellig weekend waarin we veel leuke dingen deden. Er werd niet alleen gehuild maar ook veel gelachen. Ter afsluiting lieten we allemaal een ballon op. Dat was een bijzonder moment.’

Zijn schaterlach

Na dat weekend begon ik me meer open te stellen en dat maakte het rouwproces een beetje makkelijker. Natuurlijk mis ik mijn vader nog altijd. Vooral op verjaardagen, Vaderdag en andere feestdagen heb ik het zwaar. Mijn vader hielp altijd met Sinterklaasfeesten en deze traditie zet ik nu voort met mijn zusje. Op zijn verjaardag gaan we met z’n drietjes lekker uit eten en als het mooi weer is, laten we een wensballon op. Toen ik hoorde dat ik geslaagd was voor mijn opleiding kreeg ik een brok in mijn keel. Ik had het zo graag aan mijn vader willen vertellen. Het meeste mis ik zijn grapjes, zijn schaterlach en stem en natuurlijk zijn armen om me heen. Ik wil hem nog zoveel vertellen maar dat kan helaas niet meer. Het is nu bijna zeven jaar geleden dat mijn vader plotseling overleed. Hoewel ik natuurlijk weet dat hij nooit meer terugkomt, heb ik soms nog steeds de hoop dat het allemaal een nachtmerrie was. Maar papa leeft in mijn herinnering, in mijn gedachten en in mijn hart.’

Blijven praten

‘Ik ben erachter gekomen dat het geen zin heeft om mijn gevoelens verborgen te houden. Het zijn mijn gevoelens en die mag ik hebben. Erover praten heeft me echt geholpen bij het verwerken. Ik praat veel met mijn moeder waardoor ik ook van mijn verlatingsangst af ben gekomen. Mijn moeder, zusje en ik noemen onszelf de drie musketiers. We waren natuurlijk liever de vier musketiers gebleven, maar we kunnen het ook met z’n drietjes. We zijn sterk en ik weet dat we altijd goed met elkaar zullen blijven praten.’

Heb jij ook een ouder verloren en wil je weten hoe je hier het beste mee om kan gaan of in contact komen anderen die hetzelfde hebben meegemaakt? Kijk dan eens op www.achterderegenboog.nl

*de gebruikte namen zijn om privacyredenen aangepast

Wil je meer real life verhalen lezen? Koop dan nu de GIRLZ online of in de winkel.

Lees ook:

Tekst: Selma Ogterop, GIRLZ Winterboek 2018

Beeld: 123RF