Ik ben een meisje van twaalf (ik heb een broer van veertien) en ik heb een probleem met mijn ouders. Mijn ouders hebben vaak ruzie en ik ook best vaak met mijn vader want ik heb niet zo’n goede relatie met hem.

Mijn moeder zei voor de vakantie: ‘Je moet niet verbaasd zijn als je vader en ik binnenkort gaan scheiden.’ Toen dacht ik: YES!!! Maar ik dacht ook: hoe gaat het dan verder? Krijg ik dan ook zo’n stomme stiefvader? Gaat mijn vader dan ook zelfmoord plegen? Want tegenover ons woont een familie waar de vader zelfmoord heeft gepleegd. Hij heeft zichzelf opgehangen. Mijn vader vraagt dan ook regelmatig aan mij: ‘Moet ik me ook ophangen zoals hij heeft gedaan?’ Zelf denk ik dan: ja doe dat alsjeblieft dan ben ik van dit gezeur af. Maar dat durf ik niet te zeggen. En als mijn ouders vragen: ‘Wat vind je ervan als we scheiden?’ dan zeg ik altijd: ‘Dat moeten jullie zelf weten.’ Lieve Girlz! help me, ik weet niet wat ik moet doen! D.F. uit L

Een scheiding is niet leuk, maar het kan ook een opluchting zijn. Zeker als er veel spanningen en ruzies zijn in huis. Tegelijkertijd kun je je dan ook zorgen maken over de toekomst. Logisch, want na een scheiding verandert er veel. Een van je ouders gaat ergens anders wonen, misschien ga je zelf ook wel verhuizen en je krijgt te maken met omgangsregelingen en zo. Dat is al genoeg om wakker van te liggen. Waar jij je nog geen zorgen over hoeft te maken is of je meteen een nieuwe stiefvader krijgt. Zelfs als je moeder een nieuwe vriend heeft of vindt, is hij niet meteen je stiefvader. En wat betreft je eigen vader: hij is vast heel verdrietig over deze situatie, maar het is wel flauw van hem om dan te gaan dreigen met zelfmoord. Als hij dat echt zou menen, zou hij het waarschijnlijk niet zeggen. En als jij hardop zou zeggen dat hij dat maar moet doen, zou je dat vast ook niet echt menen. Je hebt geen zin in dat gezeur en dat is je goed recht. Zelfs zonder het gezeur van je ouders, levert zo’n scheiding al genoeg stress voor jou op. Ouders hebben zelf ook vaak heel veel verdriet van een scheiding. Vaak voelen ze zich ook schuldig tegenover de kinderen. Je ouders bedoelen het goed als ze vragen wat jij vindt van de scheiding. Ze willen graag weten of jij verdrietig bent en of ze je ongelukkig maken met die beslissing. En jij op jouw beurt, vindt het misschien wel moeilijk om te zeggen dat je er eigenlijk wel blij mee bent of dat je er niet over wilt praten. Toch mag je best zeggen wat je denkt en voelt, ook al is dat misschien niet ‘aardig’ tegenover je ouders. Zij zijn er om jou te helpen, jij hoeft niet hun problemen op te lossen. Als je geen zin hebt om er met je ouders over te praten, zoek dan iemand bij wie je je verhaal kwijt kunt. Een familielid of een vertrouwenspersoon op school. Dat is altijd beter dan zelf blijven piekeren.