Ik heb een probleem. Het afgelopen jaar is nogal vervelend geweest voor mij, maar mijn leraar heeft me heel erg geholpen. Mijn probleem is nu, dat ik mijn leraar zie als mijn eigen vader, hij gedraagt zich er echt naar.

Hij is heel voorzichtig altijd en ik kan hem echt vertrouwen. Ik heb geen idee wat ik moet doen, ik wil mijn vader niet voor de tweede keer verliezen. Ik weet echt niet wat ik moet doen zonder hem, ik ben niet verliefd, maar hij is zo vaderlijk. Ik weet dat het niet goed is, hij is getrouwd en heeft kinderen, maar ik kan er niks aan doen! Ik hoop dat jullie me een beetje kunnen helpen!! Xxmexx

Het verdriet om het verlies van je vader is natuurlijk enorm. Als er dan iemand is die je door zo’n moeilijke periode heensleept, is dat natuurlijk heel fijn. Maar dan bestaat ook het risico dat je je, door al dat verdriet, aan iemand gaat vastklampen en het gevoel hebt dat je het leven alleen niet aankunt. En dat is wat er nu met jou gebeurt. Jouw leraar heeft je heel erg geholpen en je hebt het gevoel dat je niet zonder hem verder kunt. Toch zal dat een keer gebeuren en dat weet jij ook. Maar daar hoef je nu nog niet bang voor te zijn. Als hij echt een goede vriend en een soort van vader is, dan helpt hij je op weg en laat hij je voorzichtig los. Nu lijkt dat moment vreselijk en heb je het gevoel dat je opnieuw een vader verliest, maar in feite heb je iemand die je helpt om te leren op eigen benen te staan. En dat is hetzelfde als wat je vader zou hebben gedaan. Wees niet verdrietig om wat je misschien gaat verliezen, maar wees blij met de hulp die je nu krijgt. Niet iedereen heeft het geluk om iemand zoals jouw leraar tegen te komen.

Lees ook: In de rouw