Toen ik nog jong was, heeft mijn vader een keer in een dronken bui mijn moeder bedreigd met een pistool. Iedereen heeft hem dat kunnen vergeven, behalve ik.

Toen ik dacht dat ik het eindelijk kwijt was en het was vergeten, heeft hij het zelf weer naar boven gehaald. Ik had namelijk een heel lief vriendje, maar mijn vader was tegen hem en heeft ons toen opgezocht. Ik dacht dat hij weer dronken was en dat hij mijn vriend iets aan zou doen. Tussen mij en mijn vriend is het daardoor uitgegaan. Mijn vader moet me laten gaan, hij maakt me zo alleen maar bang. Ik en mijn vriendje zijn nog steeds vrienden en ik heb hem alles verteld. Maar hoe moet ik dit alles vergeten én vergeven? Het was een ongelukje, dat weet ik, maar wel een erg ongeluk. Ik ben zo bang dat het weer gebeurt. Help! Een bang meisje

Dingen die je hebt meegemaakt als kind, kunnen diepe indruk op je maken. Zo diep dat je op bepaalde momenten weer wordt herinnerd aan die situatie en opnieuw bang wordt. Alsof hetzelfde nóg een keer gaat gebeuren. En dat terwijl je dacht dat je het al lang kwijt was. Jij leeft met de wetenschap dat je vader in het verleden iets heel ergs heeft gedaan. Daar wordt blijkbaar niet meer over gepraat omdat het voor alle betrokkenen ‘vergeten en vergeven’ is. Maar voor jou is dat niet het geval. De enige die je daarbij kan helpen, is je vader. Hij kan je uitleggen wat er op dat moment gebeurde, waarom hij dat pistool heeft gepakt en waarom hij zéker weet dat het nóóit meer zal gebeuren. Jij kunt hem vertellen waarvoor je precies bang bent. Als hij dat weet, kan hij daar rekening mee houden in zijn gedrag. Soms is het nodig om dingen die ‘vergeten en vergeven’ zijn nog een keer naar boven te halen en voor altijd de wereld uit te helpen. En als die ene keer niet genoeg is, dan moet het nóg een keer en nóg een keer. Tot je zo ver bent dat je je vader echt durft te vertrouwen.