Omdat ze zich naar en somber voelt, begint Durya (19) in zichzelf te krassen. Maar daardoor gaat ze zich alleen nog maar slechter voelen. Zo slecht dat ze het leven niet meer ziet zitten en een paar keer een zelfmoordpoging doet.

β€˜Ik was altijd een vrolijk en druk kind met veel vriendinnen. Maar toen ik ouder werd, kreeg ik thuis steeds meer ruzie met mijn broertje. In het begin was dit gewoon zoals ruzies tussen broer en zus gaan, maar mijn moeder nam het dan elke keer voor mijn broer op. Mijn vader hield zich erbuiten, waardoor ik me steeds vaker eenzaam begon te voelen. Achteraf gezien was dit het begin van de neerslachtigheid die rond mijn twaalfde begon. Ik voelde me toen vanbinnen naar en somber, maar ik schaamde me daarvoor. Ik liet het niemand merken en ging me toe juist vrolijker gedragen om het te maskeren. Dit was heel vermoeiend, maar ik deed liever alsof alles goed ging, dan dat anderen wisten hoe ik me vanbinnen voelde.'

Krassen
'Op mijn dertiende keek ik een film over een meisje dat aan zelfbeschadiging deed. Toen ik dat had gezien, bleef ik eraan denken. Ik was zo ongelukkig dat me helemaal herkende in het meisje van de film en besloot om het ook te proberen. Ik ontdekte zo dat als ik mezelf pijn deed, ik me even minder slecht voelde. Ik kon tijdens het krassen ontspannen en de chaos in mijn hoofd werd minder. Natuurlijk had ik er nooit mee moeten beginnen, want de zelfbeschadiging werd al snel een verslaving. Iets wat ik moest doen om me beter te voelen en me uiteindelijk niet eens meer dat fijne gevoel gaf. Langzaam ging het steeds slechter met me en op mijn vijftiende kwam steeds vaker de gedachte in me op om er een eind aan te maken…

De rest van dit verhaal lees je in de nieuwe GIRLZ die nu voor €3,95 in de winkel ligt.